Loop met me mee

“Ik had een hondje, dat hondje ging dood. En nu weet ik niet hoe ik niet verdrietig moet zijn.” Deze vraag van een meisje aan de boeddhistische leermeester Thich Nhat Hanh was voor mij veruit het meest ontroerende en confronterende moment uit de film “Walk With Me”. Dit was voor mij waar de film over ging, of eigenlijk, over zou moeten gaan. Het ietwat wollige antwoord van de meester bevredigde niet voor mij en ik bedacht me dat het meisje nog altijd niet wist waar ze naar toe moest met haar verdriet of hoe ze dat verdriet kon leren omzetten naar iets positiefs. Thich Nhat … Lees verder Loop met me mee

Domweg gelukkig

En nu ik zonet toch zo lyrisch over Amsterdam heb geschreven moet dit gedicht van J.C. Bloem uit m’n hoofd en op papier (nou ja papier…”Papier is voor tevredenen of legen/En dan: wat is papier nog in dit land?” 😉DE DAPPERSTRAATNatuur is voor tevredenen of legen.En dan: wat is natuur nog in dit land?Een stukje bos, ter grootte van een krant,Een heuvel met wat villaatjes ertegen.Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,De’ in kaden vastgeklonken waterkant,De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrandDoor zolderramen, langs de lucht bewegen.Alles is veel voor wie niet veel verwacht.Het leven houdt zijn wonderen verborgenTot het … Lees verder Domweg gelukkig

De Keerzijde

Ik heb eens ergens gelezen dat er in Amsterdam meer fietsen dan inwoners zijn. Amsterdam telt ruim 800.000 inwoners en er zijn meer dan 900.000 fietsen in de stad.Met al die fietsen wordt per dag ongeveer twee miljoen kilometer gefietst, onder meer over ruim 500 kilometer (vrije) fietspaden.Er zijn mensen die beweren dat je tegenwoordig makkelijker je auto dan je fiets kwijt kunt in het centrum.Ik zelf doe daar hard aan mee en gebruik mijn stadsfiets dagelijks.Het is een genot om door de stad te laveren, midden op straat lopende toeristen te ontwijken en alle wachtende auto’s achter je te laten.En het … Lees verder De Keerzijde

Daar bij die molens

Mondriaan, Molen bij zonlicht Afgelopen vrijdag ben ik op de valreep naar de overzichtstentoonstelling van Piet Mondriaan in het Haags Gemeentemuseum geweest.Het is voor mij altijd een genoegen om rond te lopen in het prachtige Art Deco gebouw dat is ontworpen door de bekende architect H.P. Berlage.Over de tentoonstelling zelf is al veel gezegd en geschreven en omdat deze inmiddels afgelopen is zal ik het daar verder niet over hebben.Nog wel wil ik stilstaan bij het feit dat Mondriaan een aantal prachtige schilderijen heeft gemaakt van molens. Door deze molens, uit de periode 1904-1911, te bekijken wordt de overgang van realistisch naar … Lees verder Daar bij die molens

Verzinnen is herinneren

“Nooit zal ik dat moment vergeten. Ik had iets verzonnen wat waar was. (…) Als een archeologisch werktuig had de leugen een ingegraven detail losgekrabd en uit de krochten van het geheugen opgediept. Het was voor mij een onvoorstelbaar bevrijdend inzicht: verzinnen is herinneren.” In de laatste alinea van hoofdstuk 1 uit het boek “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest” van de Duitse schrijver Joachim Meyerhoff, komt de protagonist Jocci er achter dat iets dat hij had verzonnen om zijn verhaal spannender te maken, ook daadwerkelijk waar blijkt te zijn. Zo moet het volgens mij ook gegaan tijdens … Lees verder Verzinnen is herinneren

Alsof iedere dag je laatste is

Kortgeleden las ik een interessant artikel waarin aan een groep mensen de vraag werd gesteld bij welke levenshouding je het meest geluk zou kunnen ervaren: Leven alsof iedere dag je laatste is of leven alsof iedere dag je eerste is? Uit het artikel bleek dat de meerderheid koos voor het leven alsof iedere dag je eerste is. Dat lijkt natuurlijk een aantrekkelijke optie, immers je hebt je hele leven nog voor je en aan de dood hoef je voorlopig niet te denken. En hoe heerlijk is het om dingen voor de eerste keer te ervaren. Dat is anders bij de … Lees verder Alsof iedere dag je laatste is

Vaderland

Er wordt geregeld beweerd in de media dat Nederlanders een volk van negatieve, ontevreden mopperaars zijn. We mopperen op de politiek, de banken, de politie, de gezondheidszorg, ons cultureel erfgoed en natuurlijk ook op het weer. Nooit is het goed genoeg en het gras aan de andere kant van de heuvel is altijd groener. Ik weet niet of die bewering klopt. Zeker, soms ontmoet ik mensen die op alles en iedereen wat aan te merken hebben, behalve op zichzelf dan, maar of dat de mainstream van de Nederlandse bevolking is, dat betwijfel ik toch. Vandaag is in ons land een … Lees verder Vaderland

Verkouden

Ineens was het er, toen ik ’s morgens wakker werd was ik hees. Mijn stem klonk alsof ik de avond daarvoor flink was doorgezakt en een heel pakje sigaretten had weggepaft. Nu drink ik wel geregeld een glas wijn, maar van doorzakken is al vele jaren geen sprake meer, en met roken ben ik zo’n 25 jaar geleden al gestopt. Dus het had andere oorzaak. In de loop van de ochtend kwam daar een loopneus bij. Zomaar van het ene moment op het andere. En vanaf dat moment ging het razendsnel bergafwaarts. Eerst dus alleen de heesheid en daarna de loopneus, … Lees verder Verkouden

De andere kant (kort verhaal)

Met uiterste precisie plukt Gustavo de dode schutbladen uit de bougainville. Het zijn er veel deze keer. ‘Ik zal toch vaker moeten komen,’ spoort hij zichzelf aan, ‘het ziet ernaar uit dat ze te weinig water krijgt.’ Gedu­rende de hitte van de zomer is twee maal per week niet ge­noeg. Verleden jaar had de plant er geen last van, zou ze ziek zijn? Eigenlijk moet er ook hoognodig weer ge­snoeid wor­den. Hij moet straks maar even langs de bloe­mist rijden en vragen of die er naar wil kij­ken. Als Gustavo overeind komt, kraken zijn knieën. Het herin­nert hem aan het … Lees verder De andere kant (kort verhaal)

Ondeelbaar

De 18-jarige tweelingzussen Dasy en Viola (Angela en Marianna Fontana) zijn mysterieus mooi en kunnen goed zingen. Ze treden geregeld op bij familiefeesten. Maar hun bekendheid en succes danken ze vooral aan het feit dat ze een Siamese tweeling zijn; hun lichamen zijn bij de heupen met elkaar vergroeid. De hele familie kan er goed van leven en de vader draagt door middel van een strakke planning er zorg voor dat de inkomsten blijven binnenstromen. Maar als de meisjes op een feest , waar ze optreden, een chirurg ontmoeten verandert alles. Deze man zegt hen dat hij zonder al te veel problemen een operatie … Lees verder Ondeelbaar

Lucky bastard

“The spirit of Contemplation” van Albert Toft Gisteren was weer eens zo’n dag. Naar mijn idee alweer een tijd geleden. Zo’n dag dat de regen bijna voortdurend met bakken uit de hemel valt. Ik verkeerde in de luxe positie dat ik niet noodzakelijkerwijs de deur uit hoefde. Een binnendag dus voor mij. En wat doe je dan op zo’n binnendag? Beetje opruimen, wat oude kranten doorbladeren, (en zien dat Suu Kyi het zoveelste staatshoofd lijkt te worden dat van haar voetstuk valt) wat mensen appen, paar bladzijden lezen en dan met een kop koffie in m’n hand door de verregende ruit naar … Lees verder Lucky bastard

Heden zult gij met Mij in het Paradijs zijn

Als kind luisterde ik altijd geboeid naar mijn vader wanneer hij na de avondmaaltijd uit de bijbel voorlas. Gedurende mijn kinderjaren was dat uit het “Groot Vertelboek voor de Bijbelse Geschiedenis” geschreven door Anne de Vries. Deze schrijver heeft in Nederland algemene bekendheid gekregen door de streekromans over de Drentse jongen Bartje (Ik bid niet veur brune boon’n). Het werd helemaal feest wanneer mijn vader een bladzijde omsloeg en er een tekening van de Nederlandse illustrator en boekband ontwerper Cornelis Jetses te voorschijn kwam. Deze tekeningen vond ik zo mooi dat ik er werkelijk uren naar kon kijken en er … Lees verder Heden zult gij met Mij in het Paradijs zijn