Voor wie is poëzie? (1)

Meermin -min of meer-

Zoals toen die keer langs het strand
 de golven witte kuiven droegen
 en ik haar zag
 tussen twee golven door
 ze me aankeek met ogen
 die mij de spiegel van mijn ziel voorhielden
 dat toen een golf haar overspoelde
 en het een eeuwigheid duurde eer ik haar weer zag
 het bleke gezicht
 de starende ogen
 zilte tranen huilend
 omlijst door groen haar
 -of was het wier-
 de mond wijd opengesperd
 in een klankloze aanklacht
 zo onbereikbaar ver ben jij voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s