De mooiste glimlach

Ik kwam haar opnieuw tegen toen ik door mijn oude foto’s scrolde.
En direct herinnerde ik me weer die prachtige glimlach.

Ik reisde van Mandu naar Maheshwar, een afstand van ruim 30 kilometer, maar over zo’n slechte weg dat de bus er bijna drie uur voor nodig had.

Halverwege stopte de bus bij een kleine nederzetting, waarvan ik de naam niet eens weet.
Ik stapte de bus uit, strekte mijn benen en kocht chai.
Zoals altijd en overal in India werd ik omringd door lachende en vragenstellende kinderen.
“where are you from,” “what’s your name sir?” “You have pen for me?”

Op een afstandje stond ze naar me te kijken.
Een heldere zonnestraal in een grauw decor.
Ze stemde er in toe dat ik een foto van haar maakte.
Roerloos stond ze te wachten tot ik klaar was.
Steeds die glimlach om haar mond.
De mooiste glimlach van India.
Aldoor die diepzwarte ogen naar mijn lens gericht.
Toen de foto klaar was liet ik haar die zien en bedankte haar.
Ik liep terug naar de bus, stond stil en keek nog eenmaal naar haar om.
In een wuivend gebaar stak ze even haar hand op.
Daarna draaide ze zich om en verdween uit het zicht.
Het was of er een wolk voor de zon schoof.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s