Dit nooit meer

Sculpture: Jean-Marie Fondacaro – foto Harme van Kamp (2017) Gisteren weer teruggevlogen van Nice naar Amsterdam. Mooi natuurlijk dat zoiets in minder dan twee uur gepiept is. De tijd die je eerder op de luchthaven doorbrengt niet meegerekend, want dan wordt het aanzienlijk meer. Maar al met al is er met de trein, bus of auto niet tegenaan te rijden. Ook niet qua kosten, want wanneer je maar ruim van tevoren boekt, vlieg je voor een appel en een ei. En toch….? Ik houd niet van vliegen. Zeker niet op de continentale vluchten. Te veel mensen in een te kleine … Lees verder Dit nooit meer

Marc Chagall

Het voelt bijzonder om weer aan de Côte d’Azur te zijn. De lucht die ik hier in Saint Paul de Vence inadem ruikt zo anders dan de lucht in Amsterdam. Vol van kruidige geuren. Vijg, eucalyptus en lavendel geuren nog sterk, zelfs, of misschien juist, in dit jaargetijde. Ook het licht is hier anders dan in Nederland. Het is mooi zacht nu. Niet het niets onthullende, scherpe licht van de Zuid Franse zomers, maar meer gefilterd zodat de ondraaglijke lichtheid ervan heeft plaatsgemaakt voor een aangename zachtheid. De schemering valt vroeg in en duurt lang in de nauwe straatjes. Geluiden … Lees verder Marc Chagall

Mare

Bloggen vanaf Schiphol, ik heb het nog niet eerder gedaan. Maar voor alles is een eerste keer zo zie je maar. Ik wacht op mijn vlucht naar Nice waar mijn zoon met zijn gezin in de buurt woont.. Nieuwe kleindochter bezoeken. Ik ga haar voor de eerste keer aanschouwen. Ben natuurlijk reuze benieuwd. Bijzonder weer zo’n nieuw mensje op de wereld. God zij dank is ze erg welkom. Dat zeg ik omdat ik gisteren een documentaire op tv zag over een meisje dat eigenlijk niet welkom was op deze wereld. Al heel jong uit huis geplaatst en van instelling naar … Lees verder Mare

NEE/NEE, NEE/JA, JA/NEE, JA/JA

  Ik wil me nogal eens ergeren aan de grote stapels ongevraagd en voor mij oninteressant drukwerk dat wekelijks mijn brievenbus binnen zeilt. Reclamedrukwerk van zaken waar ik nooit kom en hoogstwaarschijnlijk ook nooit zal komen. Bijna twee jaar geleden woonde nog ik in een woning in Zandvoort waar ik een NEE/JA sticker op de brievenbus had geplakt. Dus: NEE, Geen ongeadresseerd reclamedrukwerk en JA, Wel Huis aan Huis bladen. Meestal werkte dat prima en bleef ik gevrijwaard van het ongeadresseerde reclamedrukwerk. Soms, wanneer de folders waarschijnlijk werden verspreid door een slechtziende folderaar, viel er nog wel eens zo’n stapel … Lees verder NEE/NEE, NEE/JA, JA/NEE, JA/JA

Pilotenmasker

Het is datgene wat je als ouder liever nooit te horen wil krijgen. Bij je kind wordt de diagnose kanker gesteld. Als ouder weet je dat je kind een traject vol behandelingen, controles en opnames moet ondergaan. Maar hoe beleeft het kind dit eigenlijk allemaal? Gisteravond op NPO 2Doc heb ik naar de documentaire “Pilotenmasker” gekeken. De film is deze dagen ook op het IDFA (Internationaal Documentaire Festival Amsterdam) te zien. Het is een aangrijpende film waarin de regisseur Simonka de Jong acht kankerpatiëntjes in de leeftijd van 3- 6 jaar volgt tijdens hun behandeling in het Prinses Maxima Centrum … Lees verder Pilotenmasker

Tabac

Ik ben 70 jaar en zo goed als kaal. Mijn schoonvader is 87 jaar en heeft een grote bos grijs haar. Stug, eigenwijs haar, dat wel. Hij doet er altijd een beetje laconiek over, maar ik weet dat hij er in zijn hart apetrots op is. Mijn schoonmoeder is ook trots op het haar van haar echtgenoot. Tot zover dus niets aan de hand. Maar de ideeën over hoe het haar van mijn schoonvader zou moeten zitten, wat de coupe zou moeten zijn zeg maar, daarover verschillen mijn schoonvader en -moeder nogal van mening. Mijn schoonvader gebruikt al vele jaren … Lees verder Tabac

Dungeon

Het voornemen is twee keer in de week. Moet van mezelf omdat mij is wijsgemaakt dat het goed voor me is. Want dat is tegenwoordig de trant: Zij die er verstand van hebben schrijven ons voor hoe we moeten leven. Maar wie zijn dat dan “zij die er verstand van hebben?” Goede vraag. Wetenschappers die voortdurend bezig zijn met proefjes en testen op ratten en andere dieren die er niet om hebben gevraagd. Het is natuurlijk in het belang van de mensheid en daarvoor mag veel, zo niet alles, wijken. Maar goed, twee keer in de week dus begeef ik … Lees verder Dungeon

Opgebrand???

Dat was de titel van mijn eindscriptie voor de opleiding van B-verpleegkundige.Mijn onderzoek ging over burn-out factoren binnen een afdeling voor ouderen psychiatrie.Het bleek  dat er nogal wat factoren waren en ik deed dus een aantal aanbevelingen om de stress factoren op de werkvloer te verminderen.Of er ooit iets mee is gedaan weet ik niet, want direct na mijn afstuderen ben ik ergens anders gaan werken. De tijd dat ik dit onderzoek deed ligt al ver achter mij, maar ik moest er vanmorgen weer aan terugdenken toen ik hoorde dat het de “Week van de werkstress” was. Het blijkt dat … Lees verder Opgebrand???

Tijd voor optimisme

Charles Groenhuijsen, wie kent hem niet als verslaggever en presentator bij verschillende nieuwsprogramma’s bij de NOS.Buiten deze functies is hij al zijn hele werkzame leven actief als journalist in binnen- en buitenland..Tegenwoordig werkt hij als zzp’er en laat zich inhuren als interviewer of als spreker, dagvoorzitter of discussieleider bij evenementen.Nou die Charles Groenhuizen heeft een nieuw boek geschreven met als titel: “Optimisten hebben de halve hele wereld”.In dit boek noemt hij 96 zogenaamde “tipping points”. Dit zijn zaken die goed gaan in de wereld.En die zijn volgens Groenhuijsen grotendeels te danken aan optimisme.Een optimistische levenshouding is van cruciaal belang voor … Lees verder Tijd voor optimisme