Vanavond is het weer zo ver, de wisseling van een jaar. Dit keer van 2017 naar 2018.

Hoe kijk je terug op het afgelopen jaar?
Bracht het dat wat je een jaar geleden hoopte of kijk je terug op een jaar waarin alles anders is gegaan dan je had verwacht of misschien gehoopt?

Voor mij was het een mooi jaar. Mijn gezondheid is in het algemeen goed te noemen. Om me heen heb ik een aantal mensen waar ik veel van houd en ik weet dat dat wederzijds is. Met mijn kinderen en kleinkinderen gaat het goed, al deelt het leven aan mijn kinderen  af en toe harde tikken uit. Dit jaar ben ik begonnen met bloggen en ik ervaar dat als een verrijking van mijn leven. Schrijven was en is immers mijn passie.

Ik lees verschillende blogs van medeblog(st)(g)ers.
Blogs van mensen die genieten van hun leven, hun gezin, vrienden, huisdieren, de natuur en daar met verve over schrijven.
Ik lees blogs van mensen die niet meer weten hoe het verder moet in hun leven en zoeken naar de voor hen juiste weg.
Ik lees ook blogs van mensen die strijd voeren tegen ziekte en lichamelijke- en psychische pijnen.

Ik lees hen met verwondering en bewondering.

Wat mij met hen verbind is de TAAL, het geschreven woord.
Door middel van woorden delen zij met mij wat hen bezighoudt.
Ze laten mij meelezen en meekijken in hun levens.
Ieder op haar of zijn specifieke wijze.
Dat meelezen en -kijken is een voorrecht dat ik niet onderschat en dat ik steeds weer koester en waarvan ik hoop dat ook in 2018 te kunnen blijven doen.

Ik neem me voor in 2018 door te gaan met schrijven en zal mijn best doen jullie aan mij te blijven binden via deze blog.

Ik wens jullie allen een jaar vol inspiratie, vechtlust, geloof, hoop en vooral liefde.
Liefde om te geven en te ontvangen.