Superstar

Een paar dagen geleden speelde ik weer eens de soundtrack van de onvergetelijke film Jesus Christ SuperstarNog altijd word ik geraakt door de geweldige muziek van Andrew Lloyd Webber. Nummers als I Don’t Know How To Love Him, The Last Supper en King’s Herods Song zijn nummers met eeuwigheidswaarde.

Maar het absolute hoogtepunt is voor mij het nummer Gethsemane gezongen door Ted Neeley, die de rol van Jezus vertolkt. Dit nummer kan mij werkelijk tot tranen toe beroeren.

Mijn ouders waren gelovige en Godvrezende mensen. Zo hebben ze mij ook opgevoed; in de leer van de Gereformeerde kerk. “Eert uw vader en uw moeder” en “Heb u naaste lief als uzelf en God boven alles.”

Als kind heb ik daar nooit last van ondervonden. Ik vond de rituelen van ’s zondags naar de kerk gaan, bidden voor- en danken na de maaltijden en het dagelijks uit de bijbel worden voorlezen, prettige momenten. Waarschijnlijk gaf dat repeterende mij als kind zekerheid en daardoor veiligheid.

Maar met het klimmen der jaren, nam de opstandigheid bij mij toe, met als logisch gevolg het afzetten tegen religie in het algemeen en de Gereformeerde kerk in het bijzonder. Het leverde menigmaal felle woordenwisselingen op tussen mijn vader en mij, met daarbij mijn moeder als sussende derde.

Toen in 1973 de film Jesus Crist Superstar uitkwam ben ik daar natuurlijk naar toe gegaan zodra hij in Nederland was te zien. De film sprak mij erg aan. Het dansen, de hippie-achtige kleding van de apostelen en vanzelfsprekend de muziek maakten op mij een onuitwisbare indruk.

Toen ik een keer bij mijn ouders op bezoek was, vertelde ik hen over de film. Mijn vader zei dat hij er het een en ander over had gelezen -waarschijnlijk in het christelijk dagblad De Nieuwe Haagse Courant– en dat het hem allemaal nogal Godslasterlijk voorkwam. Jezus neerzetten als superster en hem laten dansen, dat kon toch niet de bedoeling zijn.

Tot mijn verbazing keek mijn moeder er anders tegenaan. Ze zei dat het misschien een goede manier was om jongeren in hun eigen taal en beeld over Jezus te vertellen. En, zo was ze van mening, evangeliseren kun je op veel manieren doen.

Zo kwam het dat ik ergens aan het eind van de zomer van 1973 samen met mijn moeder in de bioscoop zat. Toen de film was afgelopen en wij, nog enigzins geëmotioneerd de bioscoop uitliepen, stonden er buiten mensen van een actiegroep die tegen vertoning van de film was. Een jonge man van mijn leeftijd wilde mijn moeder een flyer overhandigen en zei dat hij voor haar zou bidden en vergeving voor haar zonden zou vragen.

Mijn moeder stond stil, keek de jongeman even aan en zei toen: “Je zou een voorbeeld moeten aan de Jezus uit de film en wat minder zeker zijn van je eigen zielenheil.” Zonder de flyer aan te nemen draaide ze zich om liepen we richting mijn auto.

Voor mij was er die avond maar één Superstar en dat was mijn moeder.

6 gedachten over “Superstar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s