Zwart_gat

Soms heb ik zo’n dag.

Ik word wakker en voel direct dat er behalve mijn dekbed ook nog een loodzware deken op me ligt waardoor ik in een zwart gat dreig te verdwijnen.

De rest van de dag ben ik verdrietig, tobberig en terneergeslagen. Ik weet niet waar het verdriet vandaan komt, wel waardoor het somberen wordt veroorzaakt. Het komt niet van buitenaf, maar zit in me. Het sluimert en loert om op het juiste moment toe te slaan.

Ik had al een paar dagen last van heesheid. Mijn stem klonk alsof er een grote traan in mijn keel zat die niet weg wilde, niet naar beneden en al helemaal niet naar boven.
Dat gevoel ken ik, het heeft te maken met mijn hypothyreoïdieMijn schildklier is er op een dag zomaar mee gestopt. Kwestie van het syndroom van Hakaru Hashimoto, een auto-immuunziekte. Ik schreef er al eerder iets over.

Meestal merk ik er godzijdank niet zoveel van, zolang ik maar trouw iedere ochtend mijn Eltroxin slik.

Maar soms, soms overvalt me die tomeloze somberheid en wil ik niks meer. Wat me dan op de been houdt is het feit dat ik weet dat het de volgende dag meestal weer een stuk beter gaat. Ik hervind mezelf en kan ik me weer “gewoon” Harme voelen.

Gisteren had ik zo’n dag.