Woeste_zee

Ik zit aan de eettafel. Mijn ellebogen steunen op het tafelkleed, mijn ogen zijn dicht en de handen gevouwen. Ik hoor de altijd iets hese stem van mijn vader die een dankgebed uitspreekt. Mijn gedachten dwalen af naar de berichten van vandaag over overstromingen en verdronken mensen. De radio had de hele dag aangestaan en de stem van de verslaggever sprak over een grote ramp. Mijn moeder had een pakket van kleding en een deken samengesteld en er een oude ceintuur omheen gedaan om het bij elkaar te houden. Ze zei dat het zou worden opgehaald door het Rode Kruis, later op de dag.

Door de kiertjes van mijn oogleden zie ik mijn oudste zus naar haar lege bord staren. Haar kastanjebruine haar glanst onder het lamplicht. Aan de andere kant van de tafel zit mijn moeder, haar ogen stijf gesloten, de gevouwen handen rustend in haar schoot. Naar mijn vader durf ik niet te kijken, niet wanneer hij aan het bidden is. Van hem hoor ik alleen zijn stem.

Als een voordrachtskunstenaar draagt hij het gebed voor. Het is het dankgebed dat hij vaak bid na de maaltijd. Maar nu, voordat het verlossende “Amen” klinkt, plakt hij er zelf een aantal zinnen aan vast. Hij bidt om kracht voor de mensen van de watersnoodramp. Doet dat gedragen en langzaam. Ik hoor hoe mijn moeder zachtjes haar neus ophaalt. Op het moment dat ik verwacht dat mijn vader het gebed gaat beëindigen en het “Amen” zal  uitspreken, word ik met een schok wakker.

Onbeweeglijk blijf ik enige tijd liggen, in het duister van de vroege ochtend, op mijn rug, mijn armen gestrekt langs mijn lichaam. De volledige tekst van het dankgebed was me in de loop der jaren totaal ontschoten. Ik wist er nog slecht fragmenten van, een paar losse woorden. En nu, vanmorgen, liggend in bed, weet ik het weer helemaal. De droom heeft het me teruggegeven. De tekst speelt door mijn hoofd, opgezegd door hese stem van mijn vader.

17 reacties op “Amen

  1. Wat een mooie blog. Ben er bijna bij, zo levendig als je vertelt.

    Liked by 1 persoon

  2. Het nog steeds onverkende brein, het vergeet niks.

    Liked by 1 persoon

  3. Wat mooi geschreven. Werd er helemaal in meegezogen.

    Liked by 1 persoon

  4. Ontroerend mooi verhaal, Harme!

    Liked by 1 persoon

    • Dank je Henk. Hoorde trouwens van mijn oudere zus dat wij samen ook nog iets van ons speelgoed hebben meegegeven aan het Rode Kruis, omdat we die kinderen zo zielig vonden. Dat kon ik me dus helemaal niet meer herinneren.

      Like

  5. Annelies van Kamp

    Ik kan het me nog héél goed herinneren. Wij hebben allebei iets van ons speelgoed weggeven omdat we zo’n medelijden hadden met al die kindertjes!

    Liked by 1 persoon

  6. Ontroerend mooi!

    Liked by 1 persoon

  7. Wat een mooi verhaal. Sterke symboliek en toch ook wel spiritueel.

    Liked by 1 persoon

  8. En het matras natuurlijk helemaal doorweekt.
    Een gebed als het echt nodig klinkt altijd anders ja.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: