Medicatie_2

Het slikken van medicijnen is vaak een beladen item.

Toen ik nog werkzaam was in de psychiatrie werd het weigeren van medicatie door patiënten soms als protest- of pressiemiddel aangewend.  Op die manier hoopten ze bijvoorbeeld iets voor elkaar te krijgen wat tot dan toe, via de gangbare kanalen van overleg, niet was gelukt. Vaker kwam het voor dat men van mening was geen medicatie (meer) nodig te hebben, Het ging immers goed met hen. Meestal was zo’n actie maar van korte duur en werd de medicatie na een goed gesprek, met enige vertraging alsnog ingenomen. Het gebeurde ook wel dat patiënten in hun weigering bleven volharden, met alle nare gevolgen van dien.

In die tijd begreep ik niet zo goed waarom men dacht geen medicatie meer nodig te hebben omdat het goed met hen ging, in plaats van te denken dat het goed ging dankzij de medicijnen. Ik begreep natuurlijk wel de weerzin tegen iedere dag medicatie innemen, maar om er dan maar mee te willen stoppen, dat ging me toch te ver.

Vanmorgen, toen ik mijn eigen medicatie innam, moest ik hier weer eens aan terugdenken. Ik gebruik verschillende medicijnen tegen verschillende kwalen. Of moet ik zeggen kwaaltjes, want voor zover ik weet is geen van die aandoeningen direct levensbedreigend.

Het gekke is dat ik er soms ook over nadenk of ik niet zou kunnen stoppen met die inname. Niet als pressiemiddel om iets voor elkaar te krijgen, maar ik denk wel eens: het gaat toch goed met me, zou ik die medicatie eigenlijk nog wel nodig hebben? Het is dezelfde valkuil als die ik in mijn werk tegenkwam en ik trap er zelf dus ook in. Ik voel me goed, dus heb ik geen medicatie (meer) nodig. En niet: Ik voel me goed doordat ik medicijnen gebruik. En ik voel me meestal goed. Toch raar eigenlijk.

Waar komt die weerzin tegen medicijnen vandaan? Is het de angst voor bijwerkingen, zeker op langere termijn? Het repeterende ervan; elke ochtend en avond? Is het gebrek aan vertrouwen in het medicijn? Of de afkeer van medicijnen in het algemeen en die ik slik in het bijzonder? Zou je medicijnen niet eerder een zegen voor de mensheid moeten noemen.

In het algemeen ben ik behoorlijk medicatie-trouw te noemen. Ik vergeet heel soms wel eens een oogdruppel, of een pilletje, maar dat is meer uitzondering dan regel. Toch speelt de gedachte te stoppen zo af en toe door mijn hoofd. Het is een terugkerend irritant stemmetje dat heel zachtjes zegt: ‘Je kunt best zonder hoor, stop er toch mee.’

Ik geef geen gehoor aan het idee om er “zomaar” mee op te houden. Maar toch heb er voor gekozen om met een bepaald medicijn te stoppen. Via de weg van het overleg, dat dan weer wel. De belangrijkste reden hiervoor is dat ik wil onderzoeken of een mogelijke bijwerking van het medicijn minder wordt of wellicht verdwijnt. Vanaf volgende week ga ik voor drie maanden stoppen met een medicijn dat ik al zo’n tien jaar gebruik. De cardioloog gaat het monitoren en na drie maanden gaan we evalueren aan de hand van een echocardiografie en mijn welbevinden natuurlijk.

Of het slim is om het te proberen zal de tijd uitwijzen. Ik vind het best spannend en ben natuurlijk heel erg benieuwd hoe deze actie uiteindelijk zal aflopen.