TUSSEN TWEE VUREN – Koh Pangang 1986

Lopend langs de vloedlijn
teruggetrokken in mezelf
balancerend op de dunne
lijn van de tijd
waar seconden
versmelten met de eeuwigheid
passeerde ik mezelf

dat jij er was
liet me beseffen dat
god niet
een van ons kan zijn
planeten niet
voor stervelingen zijn bestemd
mijn hart niet
langer in mijn lichaam paste

jij
naast me
vuur
recht voor me
mijn enig kompas

later veel later
toen mijn fantomen
met me op de loop gingen
voelde ik je warm lijf
tegen me aan godzijdank
had jij je niet geschoren
want juist dat gaf me
dat geborgen gevoel

© Harme van Kamp – Amsterdam

Bron afbeelding: Pinterest