Poëzie

04 mei

Margraten

 

Als je zo’n klein wit steentje was van nu
dat in een grote wei werd neergezet
bij al die andere stenen, rijen lang,
dan had je ons, maar niet jezelf gered.

Als je zo’n bange jongen was van toen
die in het gelid moet staan met vlees en bloed
dat je thuis achterliet, en in een heg
voorovervalt, waar je dan hangen moet,

je gezicht vol in de doorns, terwijl je sterft,
dan moeten wij toch even blijven staan
en vragen wie wij zijn, toen, nu, hier, daar.

Daar regent het. Je schuilt. Ik kam mijn haar.
Zon op je steen. Zij wandelt door de laan.
Het waait. De wereld heeft zich rood geverfd.

© Wiel Custers
Bron afbeelding: pixabay

7 reacties op “04 mei

  1. Pragtig geskryf!Maak mens hartseer.

    Liked by 1 persoon

  2. Paula de Hoog

    De Amerikaanse begraafplaats bij Margraten. Zo vaak voorbij gereden. Dank je voor dit mooie gedicht!

    Liked by 1 persoon

  3. Om stil van te worden…

    Liked by 1 persoon

  4. Vredelievende groet,

    Liked by 1 persoon

  5. Ik word er helemaal stil van. Wat is dit pakkend verwoord.

    Liked by 1 persoon

  6. Heel mooi verwoord, Harme!

    En jammer genoeg getuigen deze stille (en mooie!) locaties van een gruwelijk verleden, van wat mensen elkaar aandoen…..

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: