De Sodomsappel – Hoofdstuk 7 – (1/1)

De Sodomsappel
Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland waar haar dochter
Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was verslaafd aan harddrugs
en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka hoopt op het eiland met
zichzelf in het reine te komen met betrekking tot de dood van haar dochter
en een antwoord te vinden op de vraag of en zo ja hoe ze verder wil met
haar leven.
Larisa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van het
eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een bungalow
heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een stukgelopen
liefde.

 

7. Als een lam ter slachting (1/1)

 

Diezelfde zondag aan het begin van de avond, nam Rivka het besluit naar het restaurant te gaan. Terwijl het water van de douche op haar hoofd uiteenspatte, zei ze hardop: ‘Ik ga naar het restaurant.’ Maar terwijl ze deze zin uitsprak verzon ze alweer excuses om niet te hoeven gaan. Geen trek in eten. Geen trek in mensen om zich heen. Te moe.

Verschillende keren herhaalde ze de zin, steeds met een andere intonatie. Smekend: ‘Rivka, ga alsjeblieft naar het restaurant.’ Chanterend: ‘Als je niet naar het restaurant gaat, mag je vandaag geen wijn meer drinken.’ Gebiedend: ‘Rivka Verwoerd, jij gaat vanavond naar het restaurant!’ De laatste zin was de definitieve versie. Daarbij legde ze zich neer. Zonder verdere tegenwerpingen.

Sinds haar verblijf op het eiland had Rivka nog niet eerder in het restaurant gegeten. Ze had te weinig behoefte gehad aan voedsel en had opgezien tegen de ontspannen vakantie sfeer die er ongetwijfeld zou hangen.  Bovendien leek het haar onmogelijk dat ze iets door haar keel zou kunnen krijgen met etende mensen om zich heen. Ook de herinneringen die er ongetwijfeld nog zouden rondspoken hadden haar weerhouden. Maar de gedachte dat ze daar wellicht die jonge vrouw weer zou kunnen zien, liet haar niet meer los.

Nadat ze haar gisteren voor de eerste keer van dichtbij op het terras had gezien, had ze het beeld niet meer uit haar hoofd kunnen krijgen. Telkens dwaalden haar gedachten naar die vrouw. Het gevoel dat ze de gelijkenis met Rebekka onevenredig groot maakte, drong zich steeds sterker aan haar op. Toch bleef ze de gelijkenis met haar dochter zoeken in die vrouw. Het was de manier waarop ze liep, haar lichaam bewoog, de vrijgevochten indruk die ze op haar maakte. Toen ze vannacht weer niet had kunnen slapen, was ze uit bed gegaan en onder een hemel vol sterren behoedzaam naar de tent van de vrouw geslopen. Zittend op haar hurken, haar oor bijna tegen het dunne tentdoek, had ze naar de licht snurkende ademhaling geluisterd. Hoe vaak had ze vroeger naar die ademhaling van haar dochter geluisterd, zittend op de rand van haar bed, het boek met de verhalen nog opengeslagen in haar handen. Ze had zich geschaamd toen ze daar zo naast die tent zat. Zich afgevraagd wat er zou gebeuren wanneer iemand, of erger nog de vrouw haar daar zo zou zien zitten. Maar aan de drang zo dicht mogelijk bij die vrouw te zijn, had ze geen weerstand willen of zelfs kunnen bieden. Toen haar benen pijnlijk waren geworden van de ongemakkelijke houding was ze met tegenzin opgestaan en teruggegaan naar de bungalow. Eenmaal weer in bed had ze zich belachelijk gevoeld. En vervolgens zo ontzettend eenzaam en verlaten dat ze alleen maar had kunnen huilen. Met vochtige ogen was ze in een lichte slaap gevallen.

Vanochtend, toen Rivka had gezien dat de vrouw ging zwemmen, was ze haar op veilige afstand gevolgd. Vanaf het strand had ze haar gadegeslagen. Eerst heimelijk vanachter de lage bebossing van de duinen. Maar ze moest opnieuw dichterbij. En vanaf de vloedlijn had ze haar gezichtsuitdrukking gezien, haar oogopslag kunnen waarnemen. Maar nu was ook dat niet langer voldoende. Ze wilde haar niet langer alleen kunnen zien, nu wilde ze ook haar lichaamsgeur ruiken, haar heimelijk aanraken, haar stem horen. Rivka wist dat de vrouw inmiddels had bemerkt dat ze haar volgde en daar schaamde ze zich voor, maar de drang haar te kunnen zien was sterker dan haar schroom. De behoefte in haar nabijheid te zijn groter dan haar schaamte. Rivka wilde ontdekken waarom die vrouw haar zo sterk aan Rebekka herinnerde. In welke dingen ze op Rebekka leek. Maar vooral wilde Rivka ontdekken waarin ze niet op Rebekka leek. Pas dan kon ze accepteren dat de gelijkenis een verzinsel was, een substituut. Een terugverlangen naar iets dat ze nooit meer zou kunnen bezitten, niets meer en niets minder.

Toen ze lang genoeg onder de douche had gestaan, had ze zich afgedroogd en aangekleed. Met nog vochtige haren was ze de vakantiebungalow uitgelopen en in de richting van het strand gegaan. Langzaam liep ze door het zand en snoof diep de zware avondlucht in. Boven haar stond de maan als een heldere sikkel aan de hemel en ze maakte zichzelf wijs dat ze daar kracht uit zou kunnen putten. In de verte zag ze de lichten van het restaurant en toen ze dichterbij kwam, hoorde ze ook het geluid van zacht door elkaar klinkende stemmen en vrolijk gelach. Ze hield haar pas verder in en verzette zich uit alle macht tegen de impuls om te draaien en terug te gaan. Voordat ze vanaf het strand de houten treden naar het terras opliep, bleef ze nog even stilstaan. Door de geopende ramen van het restaurant klonk behalve het geroezemoes ook zachte muziek. Ze ervoer opnieuw een gevoel van diepe twijfel. Maar ze schudde haar hoofd en liep de treden op, die ze in gedachten telde. Een eeuwigheid leek het te duren eer ze die paar treden had beklommen. En tijdens de beklimming moest ze ineens opnieuw denken aan haar vader. Ze zag hem zitten aan de eettafel onder het gelige licht van de lamp met de bijbel voor zich. Ze hoorde hem zalvend lezen over het Lam Gods dat ter slachting werd geleid. En ze vereenzelvigde zich met dat kwetsbare lam.

Bron afbeelding: Pixabay

 

11 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk 7 – (1/1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s