Novelle - De Sodomsappel

De Sodomsappel – Hoofdstuk 8 – (1/1)

De Sodomsappel
Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland waar haar dochter
Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was verslaafd aan harddrugs
en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka hoopt op het eiland met
zichzelf in het reine te komen met betrekking tot de dood van haar dochter
en een antwoord te vinden op de vraag of en zo ja hoe ze verder wil met
haar leven.
Larisa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van het
eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een bungalow
heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een stukgelopen
liefde.

 

8. Honger als tien paarden (1/1)

 

Ruim drie jaar geleden was Rivka voor de laatste keer samen met Rebekka op vakantie geweest.

Toen haar dochter na een verblijf van ruim zeven maanden in een kliniek voor alcohol- en drugsverslaafden werd ontslagen, had Rivka haar het voorstel gedaan. Rebekka reageerde onverwacht enthousiast en Rivka boekte een vakantie van twee weken in Bodrum aan de Turkse Middellandse-zeekust. Een week later gingen ze voorbij de pascontrole.

Gedurende de vliegreis sliep Rebekka en in de bus, die hen van het vliegveld van Izmir naar Bodrum bracht, staarde ze zonder een woord te zeggen naar buiten. Ze reden door een heuvelachtig landschap met vijgen-, olijf-, en perzikboom­gaar­den. Rivka deed verwoede pogingen de conver­sa­tie op gang te brengen en zich toch zo ontspannen mogelijk te gedragen, maar Rebekka bleef onbereikbaar. Bij een gloednieuw hotel, waar de cementmolens nog in de achtertuin stonden, werden ze afgezet. Ze kregen een lichte tweepersoonskamer met een balkon dat uitzicht bood op de Middellandse-zee.

De eerste dagen bleef Rebekka bijna de hele dag in bed. Soms zat ze aan het einde van de middag op het kleine balkon en staarde uit over het water dat al schitterde door de laagstaande zon. Rivka wilde zich niet opdringen, wilde haar dochter tijd geven te wennen aan het leven buiten de kliniek en liet haar daarom zoveel mogelijk haar eigen gang gaan. Ze slenterde dan doelloos door het stadje of zat op een bankje bij de haven en keek naar de protserige jachten met hun snoeverige eigenaars. Ze twijfelde voortdurend of ze er wel goed aan had gedaan Rebekka zo kort na het ontslag uit de kliniek mee te nemen. Misschien was het haar wel allemaal te veel en was ze daarom zo in zichzelf gekeerd.
De maaltijden gebruikte Rivka in het hotel en ’s avonds bleef ze tot na middernacht zitten in de bijna uitgestorven lounge.

Op de ochtend van de vijfde dag maakte een le­vens­lusti­ge Rebekka haar om zeven uur wakker. ‘Nu wil ik ook wel eens iets van de omgeving zien,’ zei ze. ‘En ik heb honger als tien paarden.’

Onder de douche wasten ze elkaars haar en Rivka zag met tranen in haar ogen van opluchting en vertedering hoe het schuim van de shampoo over Rebekka’s magere schouders langs haar rug omlaag spoelde, zich een moment hechtte aan haar kleine billen, waarna het even ronddraaide op het afvoerputje om vervolgens in de afvoer te verdwijnen.

Op een zonnig terrasje lieten ze hun haar drogen en braken onderwijl stukjes af van het knapperige ronde brood dat ze ruim besmeerden met naar marsepein smakende honing. Voor het eerst sinds dagen smaakte de hete koffie Rivka weer en in gedachten fantaseerde ze hoe het zou gaan wanneer ze weer samen thuis zouden zijn en het gewone leven een aanvang zou gaan nemen. Het gaf haar een blij gevoel, maar ergens diep in haar was er dat stemmetje dat haar er haarfijn aan herinnerde dat ze het al zo vaak had geprobeerd.

Ze bezochten het oude fort waar Rebekka volkomen in de ban raakte van de enorme verzameling amfora’s die voor de kust uit zee waren opgedoken. Ze nam zich voor, zodra ze weer thuis waren, de boeken van Herodotus van Hilikar­nassos te gaan lezen, die er in 484 v. Chr. was geboren. ‘s Middags zwommen ze in het azuurblauwe water, luierden in de zon en schreven kaarten naar ouders en grootouders en een paar vriendinnen en vrienden.

Toen ze ’s avonds samen in het bed van Anna lagen en luisterden naar het geluid van de zee dat door de geopende balkondeuren naar binnen sijpelde, vroeg Rebekka onverwacht: ‘Heb jij mij eigenlijk bewust genomen?’
Rivka vertelde haar weer het verhaal van de vakantie op het eiland. Hoe blij Gerard en zij waren geweest toen haar vermoedens werden bevestigd. Rebekka vroeg opnieuw naar haar vader en Rivka vertelde haar over Gerard. Hoe onmachtig ze zich hadden gevoeld toen ze aan zichzelf en elkaar hadden moeten toegeven dat hun relatie geen levensvatbaarheid meer in zich had.
Die avond spraken ze lang met elkaar en eindelijk had Anna weer het gevoel een dochter te hebben. Dicht tegen haar aan was Rebekka met een hoog rode kleur op haar wangen in slaap gevallen.

Midden in de nacht schrok Rivka wakker en ging met een ruk rechtop in bed zitten. Ze voelde direct dat er iets niet in orde was. Rebekka lag niet meer naast haar en het andere bed was onbeslapen. Snel kleedde ze zich aan en liep intuïtief naar het strand. Op de plek waar ze die dag samen in de zon hadden gelegen, trof ze Rebekka aan in totale ontreddering. Haar ogen, waarin de peilloze angst duidelijk zichtbaar was, wijd opengesperd. Een bleek groen schuim op haar verkrampte mond. In haar armen droeg ze het slappe lichaam terug naar het hotel. Terwijl ze daar met haar dochter in haar armen door het zand sjokte, kwam er een lang vergeten herinnering bij haar op.

Ze was jong en de regen viel loodrecht omlaag. De druppels maakten een tikkend geluid op haar capuchon. Voor haar liepen haar vader en moeder gearmd onder een grote, zwarte paraplu. Ineens had ze in de berm langs de weg een klein, nat vogeltje gezien. Het beestje zat rillend ineengedoken tussen het bloeiende fluitenkruid, het bekje wijd opengesperd. Het keek haar met zijn zwarte kraaloogjes angstig aan. Heel even had ze met haar ringvinger voorzichtig het zwarte kopje aangeraakt. Het beestje kromp ineen met de laatste energie dat het nog in zich had. ‘Ach arm beestje,’ had ze gefluisterd, ‘heeft je moeder je zomaar alleen gelaten?’
Ze had boosheid gevoeld naar de moeder die klaarblijkelijk niet meer om keek naar haar kind. De stem van haar vader had haar tot de orde geroepen en gezegd dat ze niet zo moest treuzelen omdat ze anders nog te laat in de kerk zouden komen en hun vaste plaats, recht voor de preekstoel, wellicht door anderen bezet zou zijn. Zich vasthoudend aan de mouw van zijn vochtige jas had ze hem verteld van het bange vogeltje en gesmeekt of ze het mee mocht nemen. Ze zou zorgen dat niemand in de kerk er ook maar iets van zou merken. Maar haar vader had gezegd dat je je niet moest bemoeien met de natuur. Dat je die met een gerust hart aan God kon overlaten.

Aangekomen bij de receptie belde een behulpzame man een ambulance en een paar uur later vertelde een arts van het ziekenhuis in Izmir dat Rebekka een overdosis heroïne had genomen. De verpleegsters deden onverschillig en kortaf. Ze lieten haar en Rebekka aan hun lot over en wilden alleen de gegevens van de vader noteren. Toen ze tegenover een arts bekende dat haar dochter verslaafd was, keek hij zeer bedenkelijk en eiste dat ze het ziekenhuis zouden verlaten zodra de toestand van haar dochter het maar enigszins zou toelaten.

Als een robot regelde ze de terugtocht naar huis en nog geen twee dagen later zaten ze in het vliegtuig.
Toen Rivka door het kleine raam van het vliegtuig naar buiten staarde en de staalblauwe lucht boven zich zag, verwenste ze Gerard, haar ouders, God en iedereen die Rebekka al lang hadden opgegeven.

Bron afbeelding: © Harme van Kamp - Amsterdam

7 reacties op “De Sodomsappel – Hoofdstuk 8 – (1/1)

  1. Heftig … hoe een moeder blijft vechten voor haar kind

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een pijn, wat een verdriet.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

  3. Een echte moeder, die altijd voor haar kind kiest én zeker als ze voelt dat anderen dat niet doen. Haar eenzame pijn en zorg kan ik hier gewoon voelen. Weer mooi Harme!

    Liked by 1 persoon

  4. Droevig verhaal…..
    Toch aangenaam om lezen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: