De Sodomsappel – Hoofdstuk 9 – (1/2)

De Sodomsappel
September 1989. Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland
waar haar dochter Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was
verslaafd aan harddrugs en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka hoopt
op het eiland met zichzelf in het reine te komen met betrekking tot de
dood van haar dochter en een antwoord te vinden op de vraag of en zo ja
hoe ze verder wil met haar leven.
Larisa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van het
eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een bungalow
heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een stukgelopen
liefde.

9. Vino pellite curas (1/2)

 

‘Zeven,’ telde Rivka zachtjes toen ze de laatste trede had beklommen en op het terras stond. Aan haar voetzolen voelde ze hoe de marmeren tegels de warmte van de dag nog vast hadden gehouden.

Een paar seconden sloot ze bewust haar ogen en haalde diep adem. Ze rechtte haar rug en liep het spaarzaam verlichte restaurant in. Veel van de tafels waren bezet, maar achterin zag ze dat er nog enkele vrij waren. Zonder haar blik af te wenden van het tafeltje dat ze in gedachten had uitgekozen, liep Rivka met ingehouden andem door het restaurant. Ze wist dat ze haar ongenaakbare houding had aangenomen. Zeg niets tegen mij, want ik ben volledig in balans met mezelf en heb daarbij verder niemand nodig, wilde ze uitstralen. Pas toen ze zat durfde ze weer  adem te halen. Zo onopvallend mogelijk keek ze om zich heen. Aan de kleine tweepersoons tafels lang de randen van het restaurant, daar waar de ramen wijd open stonden en het ruisen van de zee hoorbaar moest zijn, zaten meest een vrouw en een man bij elkaar. Aan de grotere tafels in het midden zaten hele families. Er werd druk door elkaar heen gepraat en gelachen. Sommige kinderen renden elkaar zigzaggend tussen de tafels door achterna. De vrouw waarvoor ze deze expeditie was aangegaan kon ze vooralsnog niet ontdekken, hoe gretig haar ogen ook zochten. Misschien komt ze wel helemaal niet, dacht Rivka, en ben ik deze Via Dolorosa totaal voor niets gegaan.
Een gezette ober met een zwart voorschoot, kwam op haar toelopen. Hij legde een menukaart op tafel en keek haar afwachtend aan.
Rivka bestelde een fles rode wijn van het huis. Ze herinnerde zich van de vakantie die ze hier met Gerard was geweest dat Gerard steevast met haar proostte met de woorden: “Voor 2 gulden een liter, zo dronken als een gieter,’ daarbij haar schaamte oproepend omdat ze het zo’n platvloerse grap vond. Er ging een scheut van pijn door Rivka’s borst toen deze herinnering zich aan haar opdrong. Nu miste ze die woorden en zou ze graag nog eens van hem horen.
Ze sloeg de menukaart open en zag dat de maaltijden eenvoudig waren en nog altijd belachelijk
goedkoop. Op een met de hand beschreven inlegvel stond in kalligrafische letters het menu van de dag.
Met een sierlijke armzwaai zette de ober een geopende fles wijn en een glas voor haar neer en liep direct weer weg. Rivka schonk het glas vol en nam een flinke slok. De wijn smaakte naar de het landschap van de druivenplukkers. Even overspoelde haar een gevoel van ongekende kwetsbaarheid toen ze terugdacht aan die middag en de ontmoeting met Dione. Ze voelde heel sterk de broosheid van haar geest en voorvoelde dat ze daar op een dag aan ten onder zou gaan.
Ze stak een sigaret op en liet haar spiedende blik nogmaals door het restaurant gaan. Op het moment dat ze de rook diep inhaleerde, zag ze aan de andere zijde van het restaurant de vrouw uit de deur van het toilet komen. Ze was gekleed in een wijde kakikleurige broek met een zwart T-shirt en liep op blote voeten.
Rivka verslikte zich in de rook. ‘Ga alsjeblieft niet weg,’ fluisterde ze tussen twee ingehouden
hoestbuien door. Diep boog ze zich over de menukaart.
Vanuit haar ooghoeken volgde ze de vrouw door het restaurant naar een tafeltje dat ongeveer tien meter van haar vandaan stond. Toen ze was gaan zitten, keek Rivka schuin tegen haar rug aan. Op het tafeltje lag een opengeslagen boek waarin de vrouw ging zitten lezen. Doordat ze iets voorover met haar ellebogen op het tafelblad steunde, ging haar gezicht geheel schuil achter het bruine afhangende haar.
Mijn God dacht Rivka, wat moet ik nu doen. Waarom heb ik van te voren niet nagedacht over wat ik zou doen als ze er zou zijn. Zal ik naar haar toe lopen en haar uitnodigen bij mij aan tafel een glas wijn mee te drinken, of vragen of ik bij haar mag aanschuiven onder het mom van “alleen is maar alleen?” Maar in welke taal moet ik haar dan aanspreken, Engels of Frans? Beide mogelijkheden liet ze direct varen, de moed daarvoor ontbrak haar volledig.
Zonder nog verder na te denken stond Rivka op en liep in de richting van het toilet. Ze ging zo dicht mogelijk langs het tafeltje waaraan de vrouw zat. Toen ze haar net was gepasseerd, liet ze in een impulsieve opwelling haar portemonnee op de grond vallen. Doordat ze hem van tevoren had geopend, kwam een gedeelte van de inhoud op de grond terecht. Ze bukte zich en begon de bonnetjes en het muntgeld te verzamelen. Toen ze zag dat de vrouw haar stoel naar achteren schoof en op haar hurken ging zitten om haar te helpen, had ze willen juichen. Rivka stopte de opgeraapte zaken terug in haar portemonnee en kwam overeind. Een gevoel van duizeligheid overviel haar. Even moest ze haar ogen sluiten en steun zoeken bij een van de stoelleuningen.

10 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk 9 – (1/2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s