De Sodomsappel – Hoofdstuk 9 – (2/2)

De Sodomsappel
September 1989. Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland waar
haar dochter Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was verslaafd aan
harddrugs en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka hoopt op het eiland
met zichzelf in het reine te komen met betrekking tot de dood van haar
dochter en een antwoord te vinden op de vraag of en zo ja hoe ze verder
wil met haar leven.
Larisa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van het
eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een bungalow
heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een stukgelopen
liefde.

9. Vino pellite curas (2/2)

 

‘Hé, Nederlands geld,’ hoorde ze de vrouw zeggen.
Rivka probeerde naar haar te glimlachen maar haar lippen leken met haar tanden verkleefd zodat er een vreemde grimas ontstond. Ze spreekt Nederlands, schoot het door haar hoofd. Het is een Nederlandse of misschien een Vlaamse. Ze hield haar portemonnee geopend voor de vrouw die er een aantal munten ingooide en zag slanke vingers, waarvan de nagels kort waren, met een aantal ringen.
‘Niet erg bijdehand van me,’ zei Rivka zo nonchalant mogelijk. Ze keek naar de bruine ogen, de glimlachende mond, het plukje bruin haar dat aan de linker mondhoek kleefde.
Met een achteloos gebaar veegde de vrouw het haar naar achteren.
‘Heb je alles weer?’
Rivka liet haar blik over de vloer gaan zonder bewust waar te nemen en knikte. Ze rook de zoet-kruidige geur van sandalwood.
‘Bedankt voor de moeite,’ stamelde ze terwijl haar ogen zich vulden met tranen.
‘Graag gedaan hoor,’ zei de vrouw kalm, ‘het was helemaal geen moeite.’
Rivka aarzelde. Nogmaals keek ze naar het gezicht dat door het traanvocht in haar ogen in een waas was gehuld. Rebekka, schoot het door haar heen. Waarom lijk je zo op Rebekka? Toen wendde ze zich zonder nog iets te kunnen zeggen van de vrouw af. Ze liep terug naar haar tafeltje en liet zich op haar stoel vallen. In een teug leegde ze haar glas. Haar handen trilden en voelden klam aan.
Ze schrok van de ober die plotseling naast haar stond en vroeg of ze al iets te eten wilde bestellen. Ze had hem niet aan zien komen.
Heftig schudde ze haar hoofd. ‘Ik houd het vanavond bij de wijn,’ zei ze zo nonchalant mogelijk.
De man pakte haar glas en schonk het opnieuw vol.
‘Vino pellite curas,’ zei hij met een innemende glimlach.
Vragend keek Rivka de man aan. Met zijn hoofd iets scheef maakte hij een lichte buiging, zette het glas weer voor haar neer en liep achterwaarts weg. Zijn weemoedige, donkere ogen hadden haar getroffen. Ogen met zo’n kwetsbare uitdrukking pasten niet bij de rest van zijn kolossale lichaam, vond ze.
Opnieuw keek Rivka naar de vrouw die inmiddels haar aandacht weer op haar boek leek te hebben gericht. Ze vroeg zich vertwijfeld af of ze ooit eerder in haar leven afgunstig was geweest op een boek. Waarom was ze zo onnozel geweest de kans van zonet niet aan te grijpen door meer tegen haar te zeggen? Dingen aan haar te vragen: haar naam, leeftijd, waar ze woonde en hoe lang ze hier nog bleef? Nu wist ze nog niets, was het raadsel alleen maar in omvang toegenomen. Ze werd kwaad op zichzelf en zette haar nagels zo hard mogelijk in de muizen van haar handen. Plots irriteerden al die uitgelaten etende en drinkende mensen haar, die lachende vrouwen en begripvolle mannen, maar ze wist dat het projectie was, dat ze zich aan zichzelf ergerde. Driftig stond ze op waardoor haar stoel met een klap achterover viel. In een wilde beweging zette ze de stoel weer overeind, dronk haar glas leeg, pakte de fles van tafel en liep er quasi gedecideerd mee naar buiten.

Tot aan de vloedlijn liep ze door. Daar ging ze in het zand zitten en zette de fles en het glas tussen haar opgetrokken benen. Wat een naïviteit, wat een geestelijke armoede om zichzelf wijs te maken dat ze hier naar toe was gegaan om te ontdekken of die vrouw al dan niet op Rebekka leek. Waarom gaf ze niet gewoon aan zichzelf toe dat ze op Rebekka leek. En zelfs als dat niet zo was, riep ze bij haar in ieder geval de herinnering aan haar dochter op. Hoe oud zou ze zijn. Rivka schatte haar zeker niet ouder dan midden twintig. Ze had moeten kijken welk boek ze aan het lezen was en daar iets over moeten zeggen of vragen. Vroeger was Rebekka ook zo gek op lezen, en vooral op voorgelezen worden. Als Rivka haar ’s avonds voorlas, vond Rebekka altijd dat zij te vroeg ophield met lezen. ‘Hè mam, nog een paar bladzijden,’ zei ze steevast. En Rivka kon nooit weigeren. Nooit kon ze iets aan haar dochter weigeren.
Wat zou ze graag nog eens op de rand van haar bed zitten terwijl Rebekka verwachtingsvol lag te wachten op het nieuwe verhaal. Of liever nog, hier met Rebekka aan de rand van het water zitten. Naast elkaar, hand in hand. Niets zeggen, luisterend naar het ruisen van de zee. Samen met Rebekka. Zoals ooit die avond in Turkije. Maar het vredige beeld van hen samen zittend aan zee werd verdrongen door het beeld van Rebekka met de donkere, angstige ogen die haar vanaf het strand aanstaarden.
Met een klap liet ze zich achterover vallen in het zand en staarde omhoog naar de sterren. Ze dacht terug aan die nacht dat ze op het achterdek van het schip had gelegen en ook naar de sterrenhemel had gekeken. Toen had ze nog de hoop gevoeld, hoe miniem ook, zichzelf hier te kunnen hervinden en misschien wat antwoorden op vragen te krijgen. Maar nu was daarvan niets meer over.
Ze ging weer rechtop zitten pakte het glas op om het opnieuw vol te schenken met de rode wijn, maar  in plaats daarvan wierp ze  het glas met een onbeheerst gebaar zover mogelijk van zich af in zee. ‘Godverdomme! Wat een ellendige puinhoop,’ wilde ze schreeuwen, maar de woorden bleven als gefluister in haar keel  steken. Toen pakte ze de halfvolle fles en keek een tijdje weifelend naar de ronde afdruk die de bodem achterliet in het zand. En plotseling verlangde ze er heel sterk naar zich op te sluiten in haar eigen huis en de sleutel weg te gooien om er nooit meer uit te komen.

6 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk 9 – (2/2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s