Als kind sneed ik eens, door een val in een stuk glas, een slagader aan de binnenkant van mijn rechter voet door. Ik kan me nog goed herinneren hoe het bloed er met kracht uit gutste en op het ritme van mijn hartslag naar buiten kwam. Omdat het vlakbij ons huis gebeurde was ik snel thuis, onderweg als een soort Klein Duimpje een spoor van bloed achterlatend.

Het was een zomeravond en toen ik de tuin inrende zag ik de serredeuren wijd openstaan. Toen ik de kamer instapte keek mijn moeder mij met grote verschrikte ogen aan, sloeg haar handen voor haar mond en begon te schreeuwen en om mijn vader  te roepen. Deze was snel ter plekke en handelde wonderbaarlijk resoluut. Hij pakte me op en droeg me naar de keuken met in ons kielzog mijn kermende moeder. Met een zwier zette mijn vader me op het aanrecht en drukte met zijn grote duim de ader dicht waardoor het bloeden onmiddellijk minder werd en na een minuut of zo totaal stopte.

Een beetje dizzy van het bloedverlies keek ik hem aan en vroeg hem angstig of ik nu dood zou gaan. Hij glimlachte en stelde me gerust op een manier zoals alleen vaders dat kunnen doen.

Het bleek allemaal nogal mee te vallen en de huisarts, die wonderlijk snel voor de deur stond, heeft ter plekke het sneetje gekramd en de voet en enkel verbonden.

Van het wondje was ik niet erg onder de indruk en pijn heeft het volgens mij ook nauwelijks gedaan. Maar wat toen veel indruk op mij maakte was de hoeveelheid bloed die er uit het wondje kwam en de kracht en ritmische beweging waarmee het er uit spoot.

Dat ik weinig tot geen pijn had en van het bloedverlies nauwelijks meer heb gemerkt dan een lichte duizeligheid, heb ik niet direct tegen mijn ouders verteld. Een beetje ziektewinst in de vorm van extra aandacht en een door mijn zus gehaalde ijslolly,  was toch mooi meegenomen.

Bloedrode_ijslolly'sDie nacht kon ik de slaap maar moeilijk vatten. Steeds was ik bang dat het wondje opnieuw zou gaan bloeden en ik dat in mijn slaap niet zou merken waardoor ik alsnog zou doodbloeden. Met mijn zaklantaarn scheen ik geregeld op het verband en zag tot mijn geruststelling steeds dat er geen spatje bloed was te zien.

Toen ik eindelijk in slaap was gevallen, droomde ik dat ik was omringd door enorme,  bloedrode ijslolly’s die, hoe ik ook mijn best deed met likken, maar niet kleiner wilde worden.

 

Bron afbeeldingen: Pinterest