De Sodomsappel – Hoofdstuk 11 – (1/1)

Hier dan eindelijk weer een nieuw hoofdstuk van de novelle De Sodomsappel. Jullie hebben er even op moeten wachten.

Op dit moment ben ik druk met mijn roman (in wording) Stof Onder De Voeten. Ik schreef er al eerder over en publiceerde op deze blog de proloog. Momenteel verwerk ik de opmerkingen en correcties van een meelezer en lees het geheel voor de laatste keer zelf nog eens door. Dus het ontbreekt me een beetje aan tijd.

Veel plezier met het lezen van hoofdstuk 11 van De Sodomsappel.

===========================================


De Sodomsappel
September 1989. Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland waar
haar dochter Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was verslaafd aan
harddrugs en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka hoopt op het eiland
met zichzelf in het reine te komen met betrekking tot de dood van haar
dochter en een antwoord te vinden op de vraag of en zo ja hoe ze verder
wil met haar leven. 
arissa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van het
eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een bungalow
heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een stukgelopen
liefde.

 

11. De betrekkelijkheid van tijd (1/1)

Toen ze waren aangekomen op het punt waar het duinpad zich splitste in de zandweg die naar haar bungalow ging en het pad dat naar het deel liep waar Larissa haar tent had staan, had Rivka genoeg moed verzameld om te vragen of Larisa nog met haar wilde meelopen naar de bungalow om daar samen de fles wijn leeg te maken. Ze was verrast geweest dat Larisa zonder aarzeling in haar stem had toegestemd. Achterelkaar waren ze het smalle pad opgelopen. Zij voorop, Larisa vlak achter haar. Het licht van de bleke maan had hun zuinige schaduwen voor hen uitgeworpen.
Nu zat Rivka op haar vaste plek onder de olijfboom en keek naar Larisa die naast haar zat en van haar wijn nipte. Het gaf haar een vreemd gevoel van geborgenheid dat ze hier
nu niet alleen zat. Het was een gevoel dat ze lang was kwijt geweest.
Ze stak een sigaret op en inhaleerde langzaam de rook diep in haar longen
Rook je al lang?’ doorbrak Larisa de stilte.
Toen ik ruim achttien jaar geleden wist dat ik zwanger was, heb ik nog een sigaret
gerookt, samen met mijn man Gerard. Daarna ben ik gestopt. Jaren heb ik er niet meer naar getaald. Nu rook ik weer, zo’n 2 jaar alweer, denk ik.’
O wat jammer dat je weer bent begonnen, was er speciale reden voor of had je er gewoon weer zin in?’
Rivka ging bijna ongemerkt iets meer rechtop zitten en was plotseling weer alert. Dit waren precies de vragen waar ze bang voor was en die ze had geleerd te ontwijken. Ook deze keer reageerde ze niet direct, maar mompelde dat ze niet zomaar weer was begonnen.
Sorry wat zei je?’ vroeg Larissa tussen twee slokjes wijn door.Een volhouder, dacht Rivka, oppassen dus.
Maar voordat ze er goed en wel erg in had flapte ze eruit: ‘Zeker was er een reden voor.’
Ze zag dat Larissa met opgetrokken wenkbrauwen naar haar keek en wachtte tot ze verder zou gaan.
O,’ zei Larissa toen ze geen antwoord kreeg, ‘en wat was dan die reden?’
Rivka trok opnieuw aan haar sigaret en liet de geïnhaleerde rook tijdens het uitademen door haar neus naar buiten kringelen.
Mijn dochter ging dood. Goeie reden toch?’Larissa schrok zichtbaar. ‘Jezus wat vreselijk, Mag ik vragen hoe oud ze was?’
Je mag alles vragen Larissa, maar of ik je antwoorden geef valt te bezien.’
Larissa streek met een hand door haar haar en zei: ‘o god, ik wilde je niet in verlegenheid brengen. Sorry. Maar ik kan vaak erg direct zijn en dat valt nog wel eens verkeerd. Blijkt nu ook wel weer’
Rivka kreeg spijt van haar bitse reactie toen ze zag wat deze bij Larissa veroorzaakte. Ze voelde bijna letterlijk de verwarring die de opmerking bij haar teweeg bracht.
Ik bedoelde het niet zo als het er uit kwam,’ zei ze snel voordat ze zich weer zou bedenken en de zin zou inslikken.
Ok, geen probleem, ik snap ook wel dat het een erg moeilijk onderwerp voor je zal zijn. Als je er verder niet over wilt praten kan ik dat goed begrijpen.’
Rivka voelde tranen achter haar ogen branden en ze knipperde een paar maal heftig. Ze zou willen dat ze wist hoe ze met dit soort vragen moest omgaan, maar het lukte haar nog altijd niet. Ook niet na bijna twee jaar. Nee, dacht ze, ook niet na pas twee jaar. Was het niet vorige week geweest dat Larissa op die fatale dag weer voor haar had gestaan met steeds weer diezelfde vraag. Er steeds meer verlopen en ontredderd uitziend. Het mooie lange haar in vette pieken rond haar gezicht. Haar gejaagde gedrag, altijd gericht op het binnenhalen van de voor haar zo broodnodige drugs? Was het echt al zo lang geleden dat weer die onvermijdelijke woordenwisseling er was. De verwijten en verwensingen die ze naar haar hoofd geslingerd had gekregen?
Was dat bijna twee jaar geleden? Kon tijd zo betrekkelijk zijn? Ze kon het zich niet
voorstellen.

5 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk 11 – (1/1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s