De Sodomsappel – Hoofdstuk – 12 (1/1)

De Sodomsappel
September 1989. Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland waar
haar dochter Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was verslaafd aan
harddrugs en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka hoopt op het eiland
met zichzelf in het reine te komen met betrekking tot de dood van haar
dochter en een antwoord te vinden op de vraag of en zo ja hoe ze verder
wil met haar leven.
Larissa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van het
eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een bungalow
heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een stukgelopen
liefde.

12. Twee plus één (1/1)

Die mooie voorjaarsdag in april stond in het geheugen van Rivka gegrift. Op ieder willekeurig moment kon ze de gebeurtenissen van die dag op de binnenkant van haar oogleden als bij een film afspelen.
Ze was wakker geworden door een onbekend vreemd gevoel in haar onderbuik. Een soort kramp, maar toch totaal anders dan wat ze ooit had gevoeld.
Met enige moeite had ze Gerard wakker kunnen krijgen en glimlachend tegen het slaperige gezicht gezegd dat de weeën waren begonnen.
Rebekka had niet lang op zich laten wachten. Nog voor het middaguur had ze al in haar armen gelegen. Een klein meisje met donker gekleurde wijze ogen en veel donker haar.
Hoe ze zich had gevoeld op het moment dat ze haar dochter voor het eerst in haar armen had gehouden, was erg verwarrend geweest. Ze was overvallen door een alles overheersend gevoel van verantwoordelijkheid. De taak die ze zichzelf had opgelegd om dat kleine kwetsbare hoopje mens, dat volledig van haar afhankelijk was, zo goed als in haar vermogen lag op te voeden, te koesteren, veiligheid te bieden, te troosten wanneer dat nodig was, had haar de adem bijna ontnomen. Een goede moeder zijn, hoe zou ze daar ooit aan kunnen voldoen? Ze had een existentiële angst gevoeld, een oerangst.
Gehuild had ze, met lange snikkende uithalen. Gerard dacht dat het van geluk was en zij had hem in die waan gelaten. Hoe zou hij ooit die angst kunnen begrijpen. Voor hem was het leven niet zo ingewikkeld. Hij maakte de optelsom 2 + 1 = 3 en dacht na over de praktische zaken van het leven, dat ze voortaan met z’n drieën in dit huis zouden gaan leven. Hij verheugde zich er alleen maar op.

Maar toen Rebekka in de jaren die daarop volgde voorspoedig opgroeide, was die angst om als moeder te falen naar de achtergrond geraakt. Rivka ontdekte dat veel dingen eigenlijk als vanzelfsprekend gingen. Opvoeden was minder moeilijk dan ze had verwacht. En ze genoot met volle teugen van haar dochter.

Rebekka groeide op als een dromerig en creatief kind. Uren achtereen kon ze geconcentreerd bezig zijn met haar kleurpotloden en maakte tekeningen van alles wat ze in het leven tegen kwam en ontdekte.
Eerst waren dat hoofdzakelijk stakerige poppetjes die op het papier zweefden en
waarvan ze zei dat zij drieën dat waren. Later kwamen daar de twee opa’s en oma’s bij die voor hun huizen stonden en vanuit de verte toekeken hoe zij drieën hand in hand door het leven gingen en waarbij Rivka op verzoek van Rebekka hun namen er onder moest schrijven.
Naarmate ze ouder werd werden de tekeningen gedetailleerder en realistischer en de onderwerpen uitgebreider en interessanter.
Gerard zag Rebekka in de toekomst naar de kunstacademie gaan en uitgroeien tot een beroemd kunstenares. Hij was er van overtuigd dat haar tekeningen, die door het hele huis hingen, ooit collectors items zouden worden.
Als Rivka aan die tijd terugdenkt ervaart ze die jaren van haar leven als de meest onbezorgde en blijmoedige periode.

Maar toen kwam de dag dat ze ontdekte dat Rebekka experimenteerde met drugs.
Rebekka was veertien jaar geweest toen ze haar blowend thuis aantrof. Ze had impulsief een vrije middag genomen en was van plan geweest de tuin eens flink onder handen te nemen.
Direct toen ze de gang inliep en de voordeur achter zich sloot had ze het geroken en ze schrok. Niet zozeer omdat Rebekka een joint rookte, maar meer van het feit dat het haar totaal overviel. Nooit had ze er rekening mee gehouden dat dat zou kunnen gebeuren. Nooit ook had Rebekka er ook maar met een woord iets tegen haar over gezegd.
Ze had er met haar over gesproken en Rebekka gewezen op de risico’s die drugsgebruik met zich kan meebrengen, zeker wanneer je nog zo jong bent. Maar Rebekka had alle bezwaren natuurlijk afgedaan als overbezorgdheid en gezegd dat ze heus wel wist wat ze deed. Ze had toch zelf vroeger ook wel eens een joint gerookt? Dat Rivka had aangevoerd dat zij toen al dik in de twintig was, had Rebekka schouderophalend aangehoord.

Een korte tijd was Rivka enigszins gerustgesteld en vertrouwde ze op het verstand en de wijsheid van haar dochter. Maar het was van kwaad tot erger gegaan. De grip die ze op haar dochter had voelde ze bijna met de week kleiner worden en Rebekka werd meer en meer onbereikbaar voor haar. De woordenwisselingen, de ruzies, de verwijten waren aan de orde van de dag geweest. Nog geen jaar na de dag dat ze Rebekka voor het eerst blowend had aangetroffen, werd Rivka geconfronteerd met een etui met injectienaalden die verstopt waren in de kamer van Rebekka en bleek zij inmiddels heroïne te spuiten.
Gerard was woest geworden toen hij het hoorde en had direct een opname geregeld in een ontwenningskliniek.
Zij had zijn besluit zonder tegenwerpingen overgenomen en Rebekka accepteerde het
zonder er een woord aan vuil te maken. Dat sterkte Rivka in het idee dat ze de juiste beslissing hadden genomen.

In het begin had ze  haar dochter niet mogen opzoeken in de kliniek. Dat was beter voor het proces van loskomen uit haar oude omgeving, was het argument van de behandelaars. Twee maanden na de opname zag ze haar dochter weer in een kamer met andere jongeren en hun bezoekers. Rebekka was afwezig geweest en Rivka vond haar er slacht en vermoeid uitzien. De lekkernijen die ze had meegenomen moesten gedeeld worden met de therapeutische groep waar Rebekka deel van uitmaakte.

De maanden kropen voorbij. Toen Rebekka in september, na zes maanden behandeling ontslagen werd, zou ze volgens de kliniek afgekickt en sterk genoeg moeten zijn haar leven weer op te pakken. Het was toen dat ze samen met haar dochter  op vakantie naar Turkije was gegaan.

Bron afbeelding: Pinterest

4 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk – 12 (1/1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s