Kho Pha Ngan

⇒Dagboekfragment⇐

Thailand/Kho Pha Ngan – Zaterdag 27 december 1986

Kho Pha Ngan

Noodweer geweest vannacht. Storm en later ook regen waardoor ik wakker werd en niet meer in slaap kon komen. Het kleine uit hout opgetrokken strandhutje trilde door de bulderende wind die door de kieren waaide en de klamboe heftig heen en weer deed schudden.

Toen ik mijn bed uitstapte (hoe laat het was kan ik zelfs bij benadering niet zeggen) en op de waranda ging staan, stoof het zeewater in mijn gezicht. De palmbomen links en rechts van me hadden het erg zwaar en kreunden in hun gevecht overeind te blijven.

Het voelde unheimisch daar in het totale donker te staan, de bulderende zee te horen en deze, als bij een soort sproeier, in mijn gezicht te voelen. Ik kreeg het benauwde gevoel dat het huisje waarin ik verbleef niet tegen deze orkaankracht bestand zou zijn, of dat het zou worden overspoeld door de wilde zee en vroeg me af wat wijsheid was. Moest ik mijn spullen pakken en weg gaan van het strand en het hogerop zoeken achter de palmbomen? Of maakte ik me druk om niets?

Uiteindelijk heb ik toch besloten te blijven en terug in mijn lakenzak te kruipen. Na een paar fikse slokken Mekong Whisky uit het platte flesje, geprobeerd me een beetje te ontspannen. De whisky maakte me loom en slaperig.

Kennelijk is dat inslapen gelukt, wat toen ik wakker werd scheen de zon al door dezelfde kieren naar binnen waar gisteren nog de wind doorheen bulderde. Een tijdje ben ik nog blijven liggen en heb nagedacht waarom ik me op zo’n moment direct het ergste scenario voor de geest haal. Is dat iets specifieks voor mij of is het “gewoon” menselijk?

Toen ik weer naar buiten stapte lag er iets naar links van mij op het strand en half in de branding een bootje met een kleine kajuit erop. Het was zo’n 15 meter lang en lag zielig, schuin op het strand. De golven sloegen er steeds overheen. Later heb ik gehoord dat er Vietnamese vluchtelingen mee aan land waren gekomen, een man, twee vrouwen en een paar kinderen. Een hachelijke onderneming met zo’n bootje, lijkt me. Ze zijn opgevangen door de eigenaar van het Sun Rise restaurantje. Later op de dag zijn ze opgehaald door de politie of immigratiedienst.

Toen ik op weg was naar mijn vaste ontbijtplek, schoot er totaal onverwacht een varaan vlak voor mijn voeten weg. Ik schrok er meer van dan ik van mezelf ben gewend. Kennelijk toch nog wat banger dan gangbaar is voor mij.

Bron afbeeldingen: Pinterest

11 gedachten over “Kho Pha Ngan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s