De Sodomsappel – Hoofdstuk 13 – (1/2)

De Sodomsappel
September 1989. Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland
waar haar dochter Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was
verslaafd aan harddrugs en is op 17 jarige leeftijd overleden.
Rivka hoopt op het eiland met zichzelf in het reine te komen met
betrekking tot de dood van haar dochter en een antwoord te vinden op de
vraag of en zo ja hoe ze verder wil met haar leven.
Larissa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van het
eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een bungalow
heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een stukgelopen
liefde.

13. Het zwarte niets – (1/2)

Larissa wachtte tot Rivka weer iets zou gaan zeggen, maar er kwam niets meer. Het bleef ijzig stil. Alleen het af en toe zachtjes ritselen van de droge bladeren van de olijfboom drong tot haar door. Toen ze opzij keek zag ze hoe Rivka met gesloten ogen en gebalde vuisten rechtop op haar stoel zat. Het was of ze een wassen beeld naast zich zag, zo bewegingloos en rechtop zat ze daar. Haar vingernagels drukte ze zo krachtig in de muizen van haar handen dat alle kleur uit haar knokkels was verdwenen.
Toen Larissa iets naar haar boog en beter keek naar dat bevroren beeld, zag ze dat er
tranen over de wangen van Rivka liepen. Tranen die langzaam een weg omlaag zochten en een glinsterend spoor achterlieten, waren het enige dat bewoog aan haar.
Zachtjes zei Larissa haar naam, fluisterend alsof er voor een kort ogenblik een zachte
wind opstak. Maar Rivka reageerde niet. Op geen enkele wijze werd zichtbaar of ze gehoord had dat haar naam werd uitgesproken.
Opnieuw zei Larissa haar naam, luider nu en indringender. Toen opende Rivka haar
ogen, keek even recht voor zich uit, draaide haar hoofd in de richting van Larissa en keek haar aan. De droefheid en ontreddering die in haar ogen zichtbaar was maakte dat Larissa naar adem moest snakken.

‘Ik zal je het verhaal van mijn dochter vertellen,’ zei Rivka zachtjes. ‘Nog nooit heb ik
iemand de waarheid over mijn leven met Rebekka verteld, maar ik voel dat ik het moet delen. De last is te zwaar voor me geworden, ik kan het geheim niet langer alleen dragen.’
Larissa pakte haar glas op, nam een slokje van de wijn en zei: ‘Wanneer je zo ver bent zal
ik naar je luisteren en het verhaal van jou en je dochter aanhoren. En je moet weten dat alles wat je mij hier vertelt tussen ons blijft. Ik beloof je er niet met anderen over te spreken, nooit, daar kun je op vertrouwen.’
Ze vroeg zich hardop af waarom Rivka haar uitkoos om het verhaal van Rebekka als
eerste aan te vertellen en ze antwoordde: Omdat jij voor mij de reïncarnatie van Rebekka bent. Natuurlijk weet ik dat dat niet mogelijk is, dat ik mij zelf voor de gek houd, maar je lijkt zo op haar. En niet alleen fysiek, maar zelfs op de manier waarop je je beweegt, spreekt en mij aankijkt.’
Even voelde Larissa een ongemakkelijk gevoel door zich heen schieten. Wilde ze wel een
substituut zijn voor een dode? Kon ze voldoen aan de verlangens van die vrouw, wilde ze daar aan voldoen? Zou ze haar op een bepaald moment niet moeten teleurstellen. Maar ze drukte die gedachten met een diepe zucht weg en kon het niet opbrengen er iets over te zeggen, hoewel ze wist dat ze dat wel zou moeten doen. Haar nieuwsgierigheid en mededogen wonnen het van haar twijfels.

Larissa luisterde ademloos naar het verhaal dat Rivka vertelde. Ze kwam te weten dat Rebekka hier op dit eiland was verwekt. Ze hoorde over de zwangerschap, de geboorte, de gelukkige tijd die ze met z’n drieën hadden beleefd. Rivka vertelde haar over de verslaving, de behandeling in de kliniek, de vakantie naar Turkije en de ontreddering daarna. Na die vakantie werd Rebekka opnieuw opgenomen in een kliniek en weer begon het wachten, de bezoeken, de gesprekken met de therapeuten, maand in, maand uit. Alle energie van Rivka ging daarin zitten, er was geen tijd en ruimte voor iets anders. Niet in haar doen en laten en niet in haar hoofd. Het veranderde haar leven radicaal.

‘Maar Gerard, mijn echtgenoot, veranderde niet met mij mee. Hij werd in die maanden steeds afstandelijker en onttrok zich meer en meer aan het contact met Rebekka en later ook aan dat met mij. Als ik zei dat Rebekka hem nodig had, gaf hij het argument dat hij het niet meer kon opbrengen zijn dochter zo te moeten meemaken,’ zei Rivka met een stem die nog altijd vol onbegrip en verbittering klonk over die opmerking.
‘En toen kwam de dag dat Gerard het ook niet meer kon opbrengen met mij om te gaan.
Hij koos de weg van de minste weerstand en werd verliefd op een andere vrouw waar hij al vrij snel bij introk. En eigenlijk nam ik hem het niet eens kwalijk. Wat had hij nog bij mij te zoeken? Ik die alleen maar bezig was met Rebekka. Ik sprak voortdurend over haar, droomde over haar en huilde om haar. Geloof me of niet Larissa, maar in eerste instantie voelde het als een opluchting dat Gerard weg was. Ik hoefde geen rekening meer te houden met hem, niet meer naar zijn boosheid te luisteren, niet meer te horen hoe onrechtvaardig alles was, ik kon al mijn energie besteden aan mijn dochter.
Maar na een paar weken kwam de klap, sloeg de eenzaamheid mij met een mokerslag
tegen de vlakte. De stilte in huis vrat zich bij me naar binnen. Het gemis van Rebekka overspoelde het gemis van Gerard als bij een tsunami en sleepte al het andere wat ooit mooi was geweest in mijn leven met zich mee om het uiteindelijk te vernielen. En wat achterbleef was een groot zwart niets waar ik langzaam in dreigde te verdwijnen.’

7 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk 13 – (1/2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s