De Sodomsappel – Hoofdstuk 13 – (2/2)

De Sodomsappel
September 1989. Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland
waar haar dochter Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was
verslaafd aan harddrugs en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka
hoopt op het eiland met zichzelf in het reine te komen met betrekking tot
de dood van haar dochter en een antwoord te vinden op de vraag of en zo
ja hoe ze verder wil met haar leven.
Larissa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van
het eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een
bungalow heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een
stukgelopen liefde.

13. Het zwarte niets (2/2)

Rivka pakte haar glas wijn op en dronk het in een teug leeg, daarna pakte ze de fles van onder haar stoel en wilde haar glas weer volschenken, maar toen ze zag dat de fles leeggeschonken was liet ze hem met een achteloos gebaar op de grond vallen.

Larissa dacht na over de woorden die ze zonet had gehoord, de verbittering en ontreddering die er in had doorgeklonken. En langzaam begon ze te begrijpen dat de vrouw die hier naast haar zat niet meer was dan een schim van wie ze ooit moest zijn geweest.

‘De behandeling van Rebekka verliep nogal chaotisch,’ ging Rika verder terwijl ze het lege wijnglas in haar hand liet ronddraaien. ‘Rivka onttrok zich aan bijna alles wat de kliniek aanbood aan behandeling. Het enige waar ze zich fanatiek aan over gaf waren de creatieve momenten. Dan tekende ze weer met een passie zoals ze vroeger had gedaan.
Maar dat was natuurlijk niet voldoende en haar behandelaars dreigden ermee de
behandeling stop te zetten en haar weg te sturen uit de kliniek. Rebekka heeft daar niet op gewacht. Op een ochtend was ze verdwenen. Niemand, ook ik niet, wist waar ze naar toe was gegaan en waar ze verbleef.
Ze was een paar maanden onvindbaar. Niets heeft ze in de maanden laten horen van
zich. Op iedere plek waarvan ik dacht dat ze zou kunnen zijn, heb ik gezocht en geïnformeerd, maar ze was en bleef onvindbaar.’

Rivka hield het lege gas voor haar gezicht, kneep een oog dicht en keek door het glas naar Larissa.
‘Ik voelde me in die maanden net zo leeg als dit verdomde glas. Niets kon ik meer ondernemen. Ik had me inmiddels ziek gemeld bij mijn werkgever op advies van de huisarts. Ook had ik contact gezocht met een psychotherapeut en voerde wekelijks gesprekken.

Toen op een dag kwam ik thuis van een bezoek aan die therapeut en ik merkte dat de buitendeur niet op slot was gedraaid. Ik sprak mezelf streng toe en zei dat ik mijn kop er beter bij moest houden voordat er een keer echt iets mis zou gaan. Maar toen ik boven kwam en de kamer inliep zag ik direct dat er dingen anders stonden en dat de laden van de kast die tegen de muur stond opengeschoven waren. Toen ik het huis doorliep en beter keek zag ik dat er dingen misten zoals sieraden, de transistorradio bij mijn bed, en ik miste ook grammofoonplaten. Verder was al het geld dat ik in huis had laten rondslingeren verdwenen.
Toen ik de kamer van Rebekka binnen ging stonden ook daar de deuren van de kast
wijd open, lagen laden omgekeerd op de grond en begreep ik dat zij het was die in huis was geweest. Ze had kleding, ondergoed en schoenen meegenomen.
Het kleine beetje zelfvertrouwen en strijdvaardigheid dat er nog in mij was verdween
toen in één klap. Ik zag niet meer het nut van mijn leven nu er niemand meer was die mij nog verder nodig had. En voor mezelf hoefde ik niet verder te leven. Het zou zinloos zijn’

Rivka zweeg even, zette haar glas op de grond en zei toen: ‘Diezelfde middag heb ik een suïcidepoging gedaan, heel onbeholpen en onnozel. Er was alleen maar veel bloed, maar dood ben ik dus niet gegaan.
De volgende ochtend heb ik mijn vader gebeld. Hij is direct naar me toe gekomen en
heeft in overleg met mij en de huisarts een opname in een psychiatrisch ziekenhuis geregeld. Bijna drie maanden ben ik daar geweest. En ook in die drie maanden heb ik Rebekka niet gezien of heeft zij iets van zich laten horen. Ik wist niet eens of ze nog wel in leven was.’
De laatste zin had Rivka fluisterend uitgesproken, alsof ze wilde voorkomen zelf te horen
wat zei.

Larissa wist niet was ze moest zeggen. Impulsief stond ze op, ging achter de stoel staan waarop Rivka zat en sloeg haar armen om haar heen. Ze boog voorover en plaatste voorzichtig  haar lippen op het hoofd van Rivka. Toen drukte ze een kus op haar haren en bleef zo staan, met haar lippen op het het hoofd van Rivka. Ze sloot haar ogen en werd bevangen door een ondefinieerbare angst over wat er verder zou gaan gebeuren.

5 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk 13 – (2/2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s