De Sodomsappel – Hoofdstuk 16 – (1/1)

De Sodomsappel
September 1989. Rivka, een 43 jarige vrouw, gaat terug naar het eiland
waar haar dochter Rebekka 18 jaar geleden is verwekt. Rebekka was
verslaafd aan harddrugs en is op 17 jarige leeftijd overleden. Rivka
hoopt op het eiland met zichzelf in het reine te komen met betrekking tot
de dood van haar dochter en een antwoord te vinden op de vraag of en zo
ja hoe ze verder wil met haar leven.
Larissa is een 23 jarige vrouw die na een wandeltocht in de bergen van
het eiland op dezelfde camping terechtkomt als die waar Rivka een
bungalow heeft gehuurd. Larissa worstelt nog met de verwerking van een
stukgelopen liefde.
Uiteindelijk zal de ontmoeting tussen deze twee vrouwen desastreuze
gevolgen hebben.

16. Alles is gezegd (1/1)

Larissa had tegenover Rivka gezeten en geluisterd naar het verhaal zonder haar blik ook maar een keer van haar te kunnen afwenden. Ze had gezien hoe het vertellen van dit alles Rivka totaal had leeg gezogen. Het was alsof met het uitspreken van de woorden ook het laatste beetje overgebleven levensenergie uit haar verdween. Het gezicht van Rivka was tijdens het vertellen twintig jaar ouder geworden leek het en haar vochtige ogen hadden alle glans verloren. Ze voelde Rivka’s tranen op haar handen druppelen en wist voor korte tijd niet wat te doen of te zeggen.

Rivka die haar dochter had gedood. De dochter, haar enig kind, waar ze zo grenzeloos
veel van hield. Die ze negen maanden bij zich had gedragen en die ze had grootgebracht met alle liefde die ze in zich had gehad. Die ze niet had laten vallen toen ze zich tegen haar afzette en haar leven verwoestte. Hoe kan een moeder verder leven met deze wetenschap. Elke dag hier op aarde moet na de dood van Rebekka een hel zijn geweest  voor haar. En toch zat die vrouw, die moeder, hier tegenover haar en zij hield nog altijd haar handen vast.

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen Rivka. Zoveel pijn en verdriet, ik kan me er in de verste verten niet eens een voorstelling van maken, laat staan dat ik het kan bevatten.’
Rivka maakte haar handen los en stak voor de zoveelste keer een sigaret op.
‘Je zei dat je het niet eerder aan iemand hebt verteld wat er is gebeurd. Dus ook niet aan Rebekka’s vader?’
Rivka schudde haar hoofd. ‘Ik heb tegen iedereen verteld dat ze gestruikeld is. En dat is
geloofd, zelfs door de politie. Ik heb niemand durven vertellen wat er werkelijk is gebeurd. Niet omdat ik bang was, of bang ben, voor de gevolgen. Ik heb geen angst veroordeeld te worden voor doodslag of zo, of dat het me ook maar iets zou uitmaken hoe mijn omgeving zoals ouders en vrienden er op zouden reageren, maar omdat ik me zo ontzettend schaam. Het voelt alsof ik Rebekka niet alleen heb vermoord, maar door haar te slaan haar ook heb verraden.
Weet je, soms hadden we het er wel eens over, over ouders die kinderen sloegen. En Rebekka zei dan steevast dat ze dat zo knap van mij had gevonden dat ik dat nooit had gedaan, niet eens een tik op haar billen. Ze was van mening dat ze dat als kleuter heus wel eens had verdiend. Ik heb toen gezegd dat het het laatste is wat ik zou doen. Ik had toen eens moeten weten hoe letterlijk die woorden zouden worden’

Lang keek Larissa haar aan en zei toen: ‘Ik heb je beloofd er nooit met iemand over te zullen spreken en dat zal ik ook nooit doen. Dat moet je weten. Het is aan jou wat je er verder moet doet, waar je verder mee kunt leven. Ik heb er geen oordeel over, in de zin van goed en kwaad. Je moet ook weten dat ik er voor je zal zijn wanneer je me nodig hebt. Hoe dan ook. Nu hier op het eiland, maar ook later als we allebei weer thuis zijn. Alleen moet je wel begrijpen dat ik dat niet kan als een substituut van je dochter, maar als mezelf. Als Larissa.’

Toen ze dat had gezegd omhelsde ze Rivka en hield haar vast. Even voelde ze hoe Rivka haar schouders optrok en hoe het lichaam van haar verstijfde, maar na en paar tellen ontspande haar schouders weer. Over haar schouder zag Larissa dat de oostelijke hemel al begon te kleuren. De natuur maakte zich klaar voor een nieuwe dag die zou aanvangen alsof er niets was gebeurd. Nooit zal een zonsopgang voor mij nog hetzelfde zijn als hiervoor, bedacht Larissa zich. Het zal niet meer kunnen bestaan zonder de herinnering aan deze vrouw en dit onwezenlijke moment.

Na een tijdje maakte Rivka zich los uit de omhelzing.
‘Bedankt dat je naar me hebt geluisterd lieve Larissa. Nu moet je naar je tent gaan en een
paar uur gaan slapen. Het betekent heel veel voor mij dat ik dit met jou heb kunnen delen. En het betekent nog meer dat je niet hebt geoordeeld of veroordeeld, maar alleen geluisterd. Nooit zal ik dit vergeten. Niet jou als persoon, maar ook niet deze nacht. Het geeft mij de kracht te doen wat moet gebeuren. Voor mij is alles nu gezegd wat gezegd moest worden.’
 ‘Wat moet er dan na nu volgens jou gebeuren Rivka en jij, ga jij ook slapen nu?’
Rivka legde twee vingers op de lippen van Larissa en zei: ‘Genoeg nu, niet meer praten.’
Ze drukte een kus op de lippen van Larissa en haalde een hand door haar haren.
Toen Larissa de kus wilde beantwoorden, draaide Rivka zich van haar af en liep in de richting van de vakantiewoning.

Larissa keek haar na hoe ze het pad afliep en nog een moment naar de lucht keek voordat ze naar binnen stapte en de deur achter zich sloot. Ze keek naar de olijfboom en dacht terug aan die keer dat ze Rivka voor de eerste keer hier had zien zitten, het leek al een eeuwigheid geleden. Diep snoof ze de ochtendlucht in, keek nog eenmaal naar de bungalow, draaide zich om en liep in de richting van haar tent.
Toen ze in de kleine tent op haar slaapzak lag, met haar kleding nog aan, kwamen de tranen. Ze huilde om Rivka, om Rebekka, om al het onbegrip en de machteloosheid. Maar ze huilde ook om zichzelf, omdat ze juist nu Maria zo intens miste.

Hoofdstuk 17 verschijnt volgende week zaterdag.

Bron afbeelding: Unsplash

 

 

 

14 gedachten over “De Sodomsappel – Hoofdstuk 16 – (1/1)

  1. Ik wil dit verhaal vanaf het begin proberen te lezen, of ga je het ook in boekvorm gieten?
    Ik heb de blurp bovenaan gelezen en het zuigt me helemaal mee. Maar ik wil liever niet in hoofdstuk 16 beginnen.

    Liked by 1 persoon

      1. Als je het slechts via een drukkerij wilt doen kan het binnen een week klaar zijn (als je het verhaal klaar hebt), als je het via een echte uitgeverij wilt doen duurt het proces inderdaad langer. Mocht je dat willen, dan zou ik je nog wat tips voor uitgeverijen kunnen geven, waar een aantal van mijn Facebook schrijfvrienden ook hun boek hebben laten uitgeven.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s