Spinsels

Vader #1

Zaterdagavond

Avond; aan de bleke blauwe lucht, zie 
Hoe 't bloeisel van de sterren stil ontspruit, 
Ach: nu vieren vromen de Sabbath uit 
Met wijn en wierook, licht en melodie. 

Mijn Vader schenkt de wijn over de randen 
Van zijn beker, teken van overvloed; 
Hij ruikt de specerijen scherp en zoet, 
En zegent het licht met geheven handen. 

Dit is zijn bede: ‘Die 't onheilig scheidt 
Van 't heilig hoede ons in zijn veiligheid, 
Vermere ons als sterren in 't nachtgetijde.’ 

Vader, Vader, hoe fel heb ik geleden 
Sinds ik uw zegen schond en uwe beden 
En 't heilig niet van 't heilloos onderscheidde.

© Jacob Israël de Haan

Alweer bijna een jaar geleden is het dat ik twee blogs gewijd heb aan mijn moeder (Moeder #1 en Moeder #2). Tot nu toe is mijn vader er bekaaid vanaf gekomen. Hij is wel ter sprake gekomen in blogs over mijn jeugd, maar een blog echt aan hem gewijd is er nog niet van gekomen. Daar ga ik verandering in brengen.

Mijn vader is geboren op 07 september 1915 als zoon van een Loosduinse groenteboer en gestorven op 29 mei 2002 in het ziekenhuis Leyenburg (tegenwoordig het HaGaZiekenhuis) in Den haag.

De laatste tijd moet ik vaker aan hem denken dan voorheen. Volgens mij komt dat omdat ik naar mate ik ouder word fysiek steeds meer op hem ga lijken. Als ik bijvoorbeeld buiten langs een etalageruit loop schiet het door me heen dat ik mijn vader zie lopen in de spiegeling van het raam. Datzelfde gevoel heb ik wanneer ik vanuit het halfduister in een spiegel kijk.

Maar ook sommige bewegingen van mij herinneren me aan hem. Hoe ik naar iemand zwaai bijvoorbeeld; hand open, vingers gespreid, precies zoals hij altijd naar mij zwaaide.

Ik heb als adolescent en jong volwassene veel strijd gevoerd met mijn vader. Zijn rotsvaste geloof in de waarden en normen van de christelijke moraal en mijn geëxalteerde  gedrag met het communisme en pacifisme, botsten vaak en hevig. Discussies waren nauwelijks mogelijk, we verdedigden beiden onze standpunten vanuit een zekerheid dat we het bij het rechte eind hadden. Ruimte voor andere ideeën was er nauwelijks.

Pas toen ik echt volwassen was geworden, en geloof me dat was in mijn geval niet leeftijdgebonden, zijn we nader tot elkaar gekomen. De laatste jaren van zijn leven heeft hij, na de dood van mijn moeder en op eigen verzoek, in een bejaardencentrum (zoals dat toen nog heette en bestond) in zijn geliefd Loosduinen gewoond.

Wij beiden waren milder geworden, konden ons openstellen voor meningen en gevoelens van elkaar. Dat was fijn en mede daardoor heb ik nog een aantal mooie jaren beleefd met mijn vader.

24 reacties op “Vader #1

  1. Ah ik herken wel wat dingen in je verhaal. Ach ja. Groets,

    Geliked door 1 persoon

  2. Mooi verhaal over je vader, Harme. Bijzonder ook, die laatste jaren. Dat waren jaren met een gouden randje voor jullie beiden.

    Like

  3. Wat een sprekende foto. Ik zie mijn vader enkel op foto’s die ik via oma en opa en soms eens op facebook te zien krijg – zo zie ik hem steeds ouder en vooral grijzer worden. Toch blijf ik hopen op een fijne afloop, en jouw verhaal sterkt die hoop best aan. Mooi geschreven Harme, zoals altijd.

    Geliked door 1 persoon

  4. Ik zie ook steeds meer van hem in jou!

    Geliked door 1 persoon

  5. Gelukkig het julle wel nog tyd gehad om mekaar te vind en vrede te maak. Mooi gedagtes aan jou vader, Harme.

    Geliked door 1 persoon

  6. Jouw verhaal raakt me. Op mijn vrijwilligersplek luisterde ik gisteren naar een gelijkaardig verhaal van een man wiens vader – op 89-jarige leeftijd – net overleden was. Ook hij had nog een aantal mooie jaren beleefd met zijn vader. Ik hoorde ontroering en dankbaarheid in zijn stem en ook dàt raakte mij.

    Geliked door 1 persoon

  7. Jammer dat het zolang geduurd heeft maar is gelukkig toch jog goed gekomen. Ik hoopeigenlijk dat de vaders van tegenwoordig wat minder onverzettelijk zijn.

    Geliked door 1 persoon

  8. Fijn dat het goed gekomen is tussen jullie.
    Op wie van mijn ouders ik begin te lijken weet ik niet.

    Geliked door 1 persoon

  9. Mooie ode aan je vader. Ook ik botste enorm met de mijne maar nu niet meer. Het huis uit gaan heeft een hoop problemen verholpen.

    Geliked door 1 persoon

  10. Zo fijn dat het goed kwam. Mijn vader zit op zijn berg in Frankrijk en wil ons niet in zijn leven.

    Geliked door 1 persoon

  11. Stef Bos zong het al: maar papa ik lijk steeds meer op jou.
    Bij het ouder worden wil ik eigenlijk steeds meer op mijn ouders lijken, daar waar ik deze woorden vroeger echt niet graag hoorde.

    Geliked door 1 persoon

  12. Ontroerend Harme, zowel het portret van je vader als het verhaal. Toch fijn dat je met hem nog over de dingen hebt kunnen praten op het eind.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Harme van Kamp Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: