Waar is me mamma?

Het was behoorlijk druk in de metro. De reizigers stonden op sommige plaatsen dicht op elkaar gepakt.

Het was dan ook opvallend dat de plaatsen naast en de ruimte rondom een specifieke reiziger leeg waren. De betreffende reiziger was een man met een grote bos blond krullend haar. Her en der verspreid tussen de krullen waren wasknijpers vastgepind. Naast hem op de grond stonden twee uitpuilende rode DIRK tassen. Wat verder opviel waren zijn afgetrapte Dr. Martens waarin de veters ontbraken. De zolen waren voor een deel los geraakt bij de neuzen van de schoenen. Zijn lange grijze wollen jas hing open en duidelijk was te zien dat hij veel lagen kleding over elkaar heen had. Om zijn nek droeg hij verschillende kettingen in wisselende formaten. Onrustig keek hij de metro rond en mompelde voortdurend in zichzelf. Soms schudde hij heftig met zijn hoofd en riep dan iets onverstaanbaars de ruimte in.

Een eindje bij hem vandaag stond een jonge vrouw met een wandelwagen waarin een, voor mijn gevoel, te groot en te oud meisje zat. De vrouw die achter de wagen stond was van Aziatische afkomst, het kind duidelijk niet. Het meisje hing onderuitgezakt in de wagen en voelde zich duidelijk niet op haar gemak. Ze drensde aan een stuk door. “Waar is me mamma?” riep het kind alsmaar, “Waar is me mamma?”

Telkens wanneer het meisje de zin weer een aantal keer had geroepen, boog de vrouw zich voorover naar haar en zei dan iets in haar oor. Het meisje leek niet te horen wat de vrouw tegen haar zei, want ze ging onverstoorbaar door met het roepen met die ene zin.

De man met de blonde krullen had al een paar keer met gefronste wenkbrauwen naar het drenzende kind gekeken en maakte af en toe een afwerend gebaar naar haar vergezeld van een grommend geluid.

Toen het meisje voor de zoveelste keer de vraag waar haar mamma was de metro in had geslingerd, stond de man op en brulde naar het kind: “Je moeder is dood! Dood, fucking dood!”

De overige passagiers keken verschrikt op vanaf hun telefoons, maar niemand in de metro reageerde, je kon bij wijze van spreken een speld horen vallen. Het meisje in de wagen draaide zich in de richting van de man, keek hem even geringschattend aan en riep vervolgens naar hem: “Waar is me mamma?”

Inmiddels was de metro tot stilstand gekomen bij het station Rokin en zowel de man met de blonde krullen, als de vrouw met het kind stapten uit. Ik zag hoe de man op het perron nog iets tegen het meisje riep dat in het geheel niet reageerde. Toen sjokte hij verder, zijn grote DIRK tassen achter zich aan slepend.

Bron afbeelding: Pinterest.

23 gedachten over “Waar is me mamma?

  1. Mensen zenden veel maar hebben moeite met ontvangen. Zo ontstaan veel monologen, terwijl we behoefte hebben aan contact en een echt gesprek. (Niet dat dat tussen de man en het meisje zou kunnen gebeuren, maar even in het algemeen.)
    Mooie observatie! Ik boemelde even met je mee.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s