Het nichtje en vriendin zitten beneden in de keuken en maken met bezige handen zakjes voor de kinderen die vanavond met hun lampionnen langs de deur komen om hun Sint Maarten liedjes ten gehore te brengen. Geregeld verdwijnt er wat van de gekleurde zoetigheid in hun monden.

Het weer werkt niet mee en zou best eens spelbreker kunnen worden. Met bakken valt de regen omlaag. De lantaarn die buiten voor de deur staat omringd met oranje pompoentjes is al een paar keer uitgeregend, maar met volhardend optimisme weer opnieuw aangestoken.

Nu is het wachten op de zangertjes en zangeresjes. Het wachten geeft voor mij een speciale sfeer in huis. Beetje zoals vroeger wanneer wij als kinderen zaten te wachten totdat Zwarte Piet de zak met cadeautjes voor de deur had gezet en vervolgens hard op de ramen bonsde. Als ik heel snel bij de voordeur was, zag ik soms toevallig de buurman weglopen.

Eindelijk wordt er aangebeld. Met natte haren en jassen verschijnen de kinderen voor de deur en zingen hun liedjes over koeien met staarten, meisjes met rokjes en lichtjes die mogen branden. De kinderstemmen klinken helder in het donker van de avond. De flakkerende kaarsjes in de lampions zijn veelal vervangen door elektrische lampjes.

Dit is Sint Maarten 2.0.