03 juni 1988

Problemen met mijn plaats in de bus, ik kom precies op de grens van roken en niet roken te zitten. Naast me, aan de andere kant van het middenpad, blaast een magere, tanige man de ene kameel na de andere de lucht in. De geur ervan maakt me een beetje misselijk.

Voor me zitten twee kinderen van ongeveer 6 jaar bedolven onder boekjes, Barbie poppen en My Little Pony’s. Wanneer de bus de Maasboulevard opdraait vraagt één van de twee meisjes of ze al in Spanje is. Haar moeder, die de mond van Monique v.d. Ven lijkt te hebben geleend, maakt haar op een geduldige manier duidelijk dat ze pas in Rotterdam zijn.

In Eindhoven op het Stationsplein stopt er een “tweelingtoerbus” naast die waar ik in zit. De mensen kijken elkaar vanuit beide bussen aan zoals ze dat doen naar apen in de dierentuin. Een man in een lichtblauw onderhemd staart in gedachten naar buiten, onderwijl plukkend aan zijn borsthaar dat boven zijn hemd uit krult.

Als we weer rijden worden er koptelefoons uitgedeeld die in een contact gestoken moeten worden dat zich boven de zitplaatsen bevindt. Wanneer ik om me heen kijk lijkt de bus plotseling een intensive care afdeling. Al die mensen die via een draadje aan een paneel zijn bevestigd.

Het meisje met Down, dat drie rijen voor me zit, is een opgeruimd kind en heeft, wanneer ze door het middenpad loopt, voor iedereen een vrolijk woord.

Gele vlekken onder de grijze lucht, uitgestrekte velden met bloeiende brem. Plotseling dringt de eau-de-cologne geur van mijn oma mijn neus binnen. Boldoot 4711. Bij haar thuis leek de hele schoorsteenmantel er mee vol te staan. Grote glazen flessen met een goudkleurige dop. Wanneer ik die er af schroefde, kwam er steeds weer dat lullige rubber stopje tevoorschijn dat ik er met mijn tanden moest uittrekken omdat ik een nagelbijtertje was. Mijn eerste kennismaking met alcohol. De twee dames links van me snuiven met gelukzalige gezichten aan hun besprenkelde zakdoeken.

“Harmony – harmony,” zingt het Downmeisje plotseling met een harde, overslaande stem mee met een voor mij onhoorbare zanger of zangeres. Twee zwarte draadjes lopen vanaf haar oren omhoog en zijn verbonden met het controle-paneel boven haar. Als een schommel zie ik haar hoofd op het ritme van de muziek heen en weer gaan.

Terwijl links van me de hemel wazige, oranje strepen vertoont en de temperatuuraanduiding, die op regelmatige afstand van elkaar boven de weg is aangebracht, oploopt naar 24°C, duik ik de nacht in.

25 gedachtes over “03 juni 1988

  1. Goede titel! Ik vroeg me af waar ik toen was. Het was het jaar dat wij met school naar Berlijn gingen. Achteraf gezien waren we precies op tijd om de muur nog te zien en voelen. We reisden vanzelfsprekend ook met de bus. Net niet lekker zitten, net iets te lange stukken rijden en de stops waren net iets te kort. Vooral de grenscontroles bij de grens van west- naar oostsuitsland om het laatste stuk naar Berlijn af te leggen staan mij nog kraakhelder voor de geest. Mooie herinneringen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.