Zij waren altijd samen

als zij het verkeerd gedaan hadden
in de herfst

als zij in de lente lagen
als zij fietsten
want de zomer gaat voorbij
en de winter is niet eenzaam
als hij ziek was en in zijn hand
lag als een geschenk de ander

als zij ziek in bed lagen
en het bed de huifkar was
van hun vrees

als het bed de vallei was van hun
juichen en het lichaam rustte

als de dagen lang werden

zij waren altijd samen.
———————————————————
Hans Lodeizen

Ooit vroeg ik aan mijn ouders waarom ze in godsnaam op 03 januari 1945, midden in de hongerwinter waren getrouwd. ‘Hadden jullie niet die paar maanden kunnen wachten tot na de oorlog’ vroeg ik in mijn onwetendheid.

Mijn moeder glimlachte en antwoordde: ‘We wisten toch niet wanneer de oorlog afgelopen zou zijn? De bezetting had nog wel jaren kunnen duren en wij wilden niet langer wachten. Ook ons leven, hoe moeilijk soms en hoe onzeker op dat moment, moest doorgaan.’

De bruidsjurk en het trouwkostuum van mijn vader werden geleend bij vrienden en bij vrienden van vrienden. De jurken voor de bruidsmeisjes werden, met hulp van een nicht, door mijn moeder zelf genaaid.

Er bestaan slechts twee foto’s van de huwelijksplechtigheid. De foto onderaan dit blog en nog één waar mijn ouders samen opstaan. De overige foto’s zijn geconfisqueerd door de bezetter bij het verlaten van de kerk na de trouwceremonie, ondanks smeekbeden van de fotograaf.

Op de trouwdag van mijn ouders, afgelopen donderdag, bekeek ik onderstaande foto. Mijn ouders, familie, vrienden en de fotograaf hadden zich ingespannen om, ondanks alles er toch een mooie en onvergetelijke dag van te maken. Als ik naar de foto kijk vind ik dat ze er prachtig uitzien, hun blik verlegen en verwachtingsvol op de toekomst gericht.
Terwijl ik naar die foto in mijn handen keek raakte ik ontroerd en gelijktijdig voelde ik een onbestemde opstandigheid in mij opwellen.
En voor een moment bekroop me een gevoel van twijfel over de zin van ons bestaan.