Ik mag graag met krant of laptop in een café of iets dergelijks verblijven en daar het wereldnieuws tot mij nemen of mijn hersenspinsels toevertrouwen aan de digitale wereld, onder het genot van een koffie.

Sommige etablissementen zijn daar wat mij betreft meer geschikt voor dan anderen. Dan kan liggen aan de aan- of afwezigheid van muziek, muzieksoort en -volume, maar ook aan minder concrete zaken, zoals sfeer en het soort licht dat er heerst.

In het algemeen ben ik niet al te kritisch en kan me redelijk afsluiten voor omgevingsfactoren. Waar ik me echter niet voor kan afsluiten zijn de, vooral in Amsterdam veel gespotte, kroki’s.

Kroki’s of kroegkinderen zijn kinderen in de leeftijdscategorie dat ze nog niet alleen kunnen thuisblijven als moeder en/of vader zich richting café of kroeg begeeft, waar ze hebben afgesproken met andere bezitters van kroki’s, en dus worden meegenomen.

Bij aankomst in het café worden de kroki’s met een consumptie naar keuze aan een tafel gezet samen met de overige kroki’s waar ze zich bezig houden met meegenomen tablets of de smartphone van vader of moeder.

Het eerste half uur heb je geen kind aan de kroki’s, behalve dan dat ze geregeld door hun opvoeders worden gemaand het volume van de elektronica te temperen, waaraan meestal geen gehoor wordt gegeven.

Maar als de consumpties genuttigd zijn of over de tafel zijn omgestoten, verandert het beeld. Meestal komt er dan één van de wat oudere kroki’s op het idee om tikkertje of zoiets te gaan spelen. En let wel, dat gebeurt niet buiten, maar in het café, rennend en joelend tussen de tafels en stoelen door.

De eigenaren van de kroki’s hebben het te druk met hun consumpties en elkaar zodat niemand op het idee komt een eind te maken aan deze allesoverheersende bezigheid. Wanneer het eenmaal zover is, is het voor mij de tijd gekomen het etablissement te verlaten en thuis verder te gaan met dat waarmee ik bezig was.

Ja, ik weet. Ik ben een oude lul.

Bron afbeelding: Pinterest