Smintje

De buschauffeur begroette mij uitbundig toen ik de bus instapte en ik wenste hem eveneens een goedemiddag, iets minder enthousiast dan hij had gedaan, maar niet minder gemeend. Tijdens de rit naar de volgende halte had ik mezelf nog wijs kunnen maken dat de man alleen mij zo vriendelijk en opgewekt begroette, maar bij de volgende stop werd mijn uniciteit wreed onderuit gehaald doordat de chauffeur bij iedereen die instapte zijn “Goeie-smiddags mevrouw” of “Goeie-smiddags meneer”, herhaalde. En dat deed hij ook bij de volgende haltes, heel consequent.

Het was bijzonder om te zien hoe de mensen tijdens het instappen totaal verschillend op zijn begroeting reageerde. Sommigen groette lachend terug, anderen volstonden met een knikje. En er waren er die helemaal niets zeiden, al waren die duidelijk in de minderheid.

Toen er een vrouw gekleed in een nikab de bus in stapte werd zij ook op de inmiddels bekende manier door de chauffeur begroet. De vrouw keek de chauffeur niet aan en zei, voor zover ik het kon horen, ook niets terug. Direct achter de vrouw stapte een man in. Hij had een volle donkere baard, was gekleed in een djellaba en droeg een kufi op het hoofd. Nadat de chauffeur de man een goeie-smiddags had toegewenst, vroeg deze aan hem waarom hij zijn vrouw had begroet.
“Omdat ik iedereen welkom heet in mijn bus”, was het antwoord van de chauffeur. En daar was echt geen woord van gelogen.
De moslimman zei op een niet al te vriendelijke toon dat hij er niet van was gediend dat de chauffeur zijn vrouw groette en dat hij ook niet wenste dat zoiets nog een keer zou gebeuren.

De buschauffeur leek even uit het lood geslagen. Toen herpakte hij zich en zei: “Tot uw orders sjeik.” Vervolgens sloot hij de deuren en reed verder op weg naar de volgende halte.

Ik pakte het metalen doosje met Smintjes uit mijn zak en stak één van de driehoekige snoepjes in mijn mond, maar de nare smaak die ik had was hardnekkig en ging er deze keer niet mee weg.