Wie dan leeft

Wie dan leeft, wie dan zorgt, is een gezegde dat in mijn jeugd vaak werd gebezigd. Er werd mee bedoeld dat je je geen zorgen moest maken voor de dag van morgen. Dat laatste is trouwens ook weer een gezegde uit mijn jeugd. In het christelijke milieu waarin ik ben opgegroeid werd er in voorkomende gevallen ook nog achteraan gezegd dat de mens wikt, maar dat God uiteindelijk beschikt. Als kind vond ik dat een geruststellende gedachte; dat er een opperwezen was dat het beste met zijn schepsels voor had en uiteindelijk de, vanzelfsprekend beste, beslissingen nam. Want op iets dat je zelf hebt gemaakt, ben je toch meestal zuinig.

Beide uitdrukkingen zijn voor mij inmiddels volledig achterhaald. In een alwetend en sturend opperwezen geloof ik al heel lang niet meer en door te denken dat diegenen die over 50 jaar leven de problemen die wij veroorzaken dan maar moeten oplossen, is natuurlijk het toppunt van egocentrisme en dom bovendien.

Toen ik deze week in de trein zat op weg naar Den Haag, kwam er een man naast me zitten van pak weg 60+. Ik las een artikel over de negatieve consequenties van de klimaatverandering en kennelijk had hij met een schuin oog meegekeken, want vanuit het niets hoorde ik zijn stem naast mij zeggen: ‘Wie dan leeft, wie dan zorgt. Die zaken zijn gelukkig niet mijn probleem, meneer.’
Toen ik opkeek van het artikel en de man aankeek, zag ik een uitdagende en ook een beetje valse glimlach rond zijn samengeknepen mond spelen en zijn grijze ogen straalde iets uit van “kom maar op met je reactie!”

Omdat ik totaal geen behoefte had aan een oeverloos gesprek, trok ik mijn wenkbrauwen omhoog en haalde mijn schouders op. Vervolgens richtte ik mijn aandacht opnieuw op het artikel. De man, kennelijk niet tevreden met mijn reactie, gaf voor mijn gevoel totaal onverwacht met zijn vlakke hand een harde klap op mijn tijdschrift, stond op en liep vervolgens stommelend door het gangpad weg.

De adrenaline voelde ik in mijn lichaam omhoog schieten en mijn hartslag verdubbelde zo ongeveer. Ik leunde met mijn hoofd achterover en sloot mijn ogen. Na een aantal keer rustig in- en uitademen had mijn lichaam zich ter hoogte van Leiden weer enigszins hersteld van de schrik.

In het Fotomuseum Den Haag bij de, overigens prachtige, tentoonstelling van Erwin Olaf, zag ik de man opnieuw. Hij stond voorover gebogen met zijn gezicht vlak voor een zwart wit foto waarop een man met een forse penis stond afgebeeld. Hoofdschuddend keek hij om zich heen om vervolgens zijn focus weer op het beeld te richten. De neiging om achter hem te gaan staan en “Wie dan leeft, wie dan zorgt” te roepen, kon ik maar net inhouden.

Bron Afbeelding: Pinterest. © Erwin Olaf.

Harme van Kamp

14 reacties op ‘Wie dan leeft

  1. Wat een eikel zeg, maar goed die wil gewoon aandacht hebben en heeft ergens opgepakt hoe die dat moet krijgen. Je reactie is prachtig en zijn gedrag dat tegen het blad slaan, das een typisch kinderlijke reactie. Hij heeft zijn zin niet gekregen.

    Liked by 1 persoon

  2. Als ik dit lees, schiet mijn adrenaline toch ook omhoog. Wat bezielt zo’n engerd? Ik wens hem een gigantische nachtmerrie waarin hij wordt achtervolgd, bedreigd en geslagen door die grote penis van op de foto. In de droom vlucht hij eenzaam door vervuilde straten en krijgt hij geen adem omdat de lucht zo vies is. Dat hij zich vervolgens een hele dag slecht mag voelen en tot inzicht komen. Hè hè dat lucht op.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.