Brok

Hoe kwam dat toch? Hoe kan het dat iedere keer als hij naar bepaalde muziek luisterde, bepaalde beelden op televisie of in de bioscoop zag of een klein kind hand in hand zag lopen met haar vader, er een brok in zijn keel kwam. Een brok die niet was weg te slikken. Niet zonder, maar ook niet met water, hoe hij ook zijn best deed. En het meest vervelende was nog dat er op zo’n moment ook nog eens de tranen in zijn ogen sprongen en hij het gevoel kreeg alsof hij heel hard moest huilen. Voorheen had hij daar nooit of nauwelijks last van gehad, maar sinds ongeveer een jaar kwam het steeds vaker voor dat hij plotseling met vochtige ogen zat. Kinderachtig vond hij het van zichzelf.

Eén keer had hij er bijna met iemand over gesproken. Dat was met een vriendin waar hij al erg lang bevriend mee was. Ze waren naar de bioscoop geweest en na afloop nog iets gaan drinken. De film in combinatie met de muziek had hem diep geraakt. Terwijl hij zijn blik strak op het bewegende beeld had gericht, was daar weer die inmiddels zo bekende brok geweest. Zijn ogen hadden zich met vocht gevuld en de tranen waren over zijn wangen gerold. Hij had snel een paar keer heftig met zijn ogen geknipperd en zijn kiezen zo hard op elkaar gebeten dat het pijn deed aan zijn kaken. Door een paar keer diep, maar zo geluidloos mogelijk, in- en uit te ademen, was het gevoel gelukkig langzaam weer weggezakt. Zo onopvallend mogelijk had hij met een papieren zakdoekje zijn wangen droog geveegd, nog net op tijd voordat het licht in de zaal weer aanging.

Toen ze later in het café, dat vlakbij de bioscoop was, tegenover elkaar zaten, met beiden een glas rode wijn voor zich, had hij genoeg moed verzameld er tegen haar over te beginnen. Hij drukte zijn vingernagels in de handpalmen en opende zijn mond om het hoge woord eindelijk de ruimte te geven. Maar juist op dat moment stond de vriendin op en zei dat ze naar de wc ging.
Hij had geknikt en de woorden zo snel ingeslikt dat hij er van moest hoesten. In één grote teug had hij zijn glas leeggedronken en het lege glas met een klap op tafel gezet.

Harme van Kamp

6 reacties op ‘Brok

  1. Ik heb er ook last van. Schijnt bij het ouder worden te horen. Ik was altijd al emotioneel, maar het wordt steeds erger. Ik erger me dood aan mezelf, maar ik kan er niets aan doen. Daarom laat ik het maar gaan. Het is zoals het is.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.