Rissen

Dit jaar heb ik ze voor het eerst sinds jaren weer gegeten. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar plotseling vallen ze me op in de supermarkt; bakjes vol met de rode, licht doorschijnende bolletjes waarin je kleine pitjes kan zien zitten wanneer je de bolletjes tegen het licht houdt.

Als kind was het steeds een feest wanneer mijn moeder thuis kwam met een bruine papieren(!) zak vol met rode bessen. Ik kon al aan de buitenkant van de zak zien wat de inhoud was, er zaten namelijk rode vochtplekken op het papier en soms was de zak zelfs een beetje gescheurd. Mijn moeder stortte de inhoud van de zak voorzichtig in een vergiet en spoelde de kleine bolletjes af met ruim koud water. Nadat ze waren uitgelekt, kon het feest beginnen. Ik mocht de bessen rissen.

Dat deed ik met een vork, op aanwijzing van mijn moeder want in haar keuken gebeurde alles zoals zij het wilde (“Moeders wil is wet!”), waarvan ik de tanden met de bolle kant aan het begin van een trosje tegen de besjes zette en de vork dan langzaam, schoksgewijs naar beneden duwde zodat de bessen los kwamen van het steeltje en met een zacht geluid in een geëmailleerd schaaltje vielen.

Het was een secuur werkje, want de besjes zaten stevig vast aan hun steeltje en gaven zich niet zomaar gewonnen. Soms moest ik zo hard drukken met de vork dat het steeltje brak en de helft van het trosje tussen de reeds geriste bessen viel. Ook gebeurde het geregeld dat er een klein stukje van het steeltje aan de bes bleef vastzitten dat ik er dan met mijn tanden vanaf moest trekken omdat ik in die tijd nog nagels beet. Maar met beleid lukte het uiteindelijk alle bessen van hun steeltjes los te krijgen. De beloning was groot: een klein bakje vol met de geriste besjes, ruim bestrooid met suiker, want suiker was in die tijd nog goed voor mijn spieren.

Toen ik de dus de bessen in de supermarkt zag liggen, hoefde ik niet lang na te denken en nam een plastic(!) doosje mee naar huis. Wie schetst mijn verbazing toen ik, nadat ik ze goed had afgespoeld en had laten uitlekken en ze vervolgens door middel van de omschreven “vorkmethode” wilde gaan rissen, de besjes bijna als vanzelf van hun steeltjes loskwamen. Ik hoefde geen enkele kracht te zetten en had eigenlijk de vork helemaal niet nodig, maar kon de bolletjes heel gemakkelijk met mijn vingers van de steeltjes los halen.

En nu zit ik dus met de vraag: Wat is er in die ruim zestig jaar gebeurd? Zijn de bessen op zo’n manier genetisch gemanipuleerd dat ze veel losser aan de steeltjes zitten (zoiets als bijvoorbeeld de pitloze druiven en de bijna rechte komkommers) of is er een andere oorzaak voor te vinden en moet ik het veel meer bij mezelf zoeken?

Wie het weet mag het zeggen.

Bron foto: Pinterest

Harme van Kamp

18 reacties op ‘Rissen

  1. Volgens mij was het: hoe verser hoe ‘losser’.. Ze groeiden ook in opa’s tuin
    Toch kende ik de naam ‘rissen’ nog niet! In Limburg heten ze ‘wiemelkes’ of ‘miemerts’ 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Ik at ze vorige week ook en ik vond ze minder zuur dan vroeger. Net als de radijzen, die prikken ook niet meer zo in de mond. Vroeger kreeg ik tranen in mijn ogen als ik een radijs at.
    Volgens mij ligt het inderdaad aan de manier van telen.
    Fijn dat je weer even iets van je laat lezen Harme! 😃

    Liked by 1 persoon

      1. Het ergste vind ik de aardbeien en de tomaten uit de supermarkt. Daar zit totaal geen smaak meer in. We probeerden hier om zelf tomaten te kweken, maar de oogst is heel pover uitgevallen. Ze waren wel lekker, die vier tomaten 😁

        Liked by 1 persoon

  3. In onze jeugd (Loosduinen) waren de bessen vaak van de omliggende tuinderijen en veel verser als dat we ze nu kopen. Wij hadden thuis allerlei bessenstruiken in de tuin en een boomgaard vol appels en peren. Mijn (school)vriendinnen hebben er altijd van genoten en ik krijg dat nog steeds te horen.

    Liked by 1 persoon

    1. Zou het daar in zitten Ria, dat ze verser waren?
      Eet je ze nu nog of vind je ze, zoals velen, te zuur?
      Ik kan me jullie tuin overigens nog voor de geest halen. Kwam vaak bij Feite Borsma.
      Overigens zijn de herinneringen aan onze jeugd en aan jou zeker niet zuur 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.