Spinsels

Nog één keer

© foto: Diana Wieland – The Netherlands

Een verstild landschap onder een loodzware lucht. Al wat schoonheid is, alle kleuren, maar ook al het onooglijke, is verborgen onder een wit tapijt. Voor sommigen eentonig of hinderlijk, voor anderen pure esthetiek van Hollandsche Meesters geschilderd vanaf een zuinig palet.

Dan plotseling schuiven er kleuren in het verstilde beeld. Het roze van een rugzak, het felrood van een jas. Er is het gesmoord knerpende geluid van voetstappen en het zachte geluid van ijzers van een slede die over de sneeuw schuiven. Hardere geluiden ook, van verwachtingsvolle stemmen die praten over school, de juf, de meester, klasgenootjes. Na lange dagen thuis achter de laptop mogen ze weer. Eindelijk na al die weken.

Ik kijk naar de foto en mijn gedachten gaan terug naar de winters van mijn jeugd. Ach, kon ik nog maar één keer op die slede zitten. Werd ik nog maar één keer voortgetrokken door mijn zus op weg naar school. Nog maar één keer…

%d bloggers liken dit: