Tussen hoofd en hart


Toen ik op 4 september 2017 aan dit blog begon, nam ik me voor niet over (actuele) politiek te schrijven. Niet omdat dat onderwerp me niet interesseert, het tegendeel is waar, maar omdat ik van mening ben dat er anderen zijn die dat veel beter kunnen.

Door de jaren heen heb ik me redelijk aan dat voornemen kunnen houden. Maar nu is er een moment gekomen dat ik moet terugkomen op dat besluit. “Moet” schrijf ik bewust, omdat ik vind dat ik daar geen keuze meer in te maken heb. Ik moet schrijven over dat wat er gebeurt in Oekraïne, en dan met name hoe de Europese Unie en de NAVO hierop (niet) reageren.

Zeker, de eerste 2 weken van de oorlog (niet het eufemistische woord “conflict” gebruiken) dacht ik ook dat ingrijpen van de Europese Unie en de NAVO een te groot risico vormde en dat escalatie van de oorlog daarmee onvermijdelijk zou zijn met alle gevolgen van dien, zoals de kans op het inzetten door Rusland van chemische-, biologische- en/of tactische kernwapens. Maar nu, vier weken na het begin van de Russische aanvalsoorlog op een vrij en democratisch Europees land, en een strijd tussen mijn hoofd en mijn hart, kijk ik er toch iets anders tegenaan.

Hoe kan het zijn dat het vrije westen deze moordpartij laat voortduren, zonder ook maar iets te ondernemen deze waanzin te stoppen. Hoe kan het dat een land de vrijheid krijgt een ander land in puin te schieten, burgerdoelen te bombarderen, steden uit te hongeren en daardoor de inwoners van dat land systematisch om te brengen, zonder dat het een halt wordt toegeroepen?

We weten allemaal dat de sancties die zijn ingesteld tegen Rusland en de beperkte militaire materiële hulp aan Oekraïne, Rusland niet op andere gedachten zal brengen. Sterker nog, de kans lijkt groot dat ze juist het tegendeel zullen bereiken. Hoe meer Rusland in het nauw wordt gedreven door de opgelegde sancties, hoe groter de kans dat het de eerdergenoemde wapens zal gaan gebruiken. Afwachten is niet langer moreel verantwoord. Bovendien weten we maar al te goed waartoe een besluiteloos Europa kan leiden. Dat voorbeeld ligt nog geen eeuw achter ons.

Helaas is er volgens mij maar één oplossing mogelijk en dat is militair ingrijpen. Rusland laten zien dat het een grens is overgegaan die in deze tijd niet wordt getolereerd. Het is de hoogste tijd voor een vredesmissie van de NAVO, mogelijk met een bredere internationale structuur, maar in ieder geval een missie die zichzelf kan verdedigen en op Oekraïens grondgebied zal opereren met als doel: het Russische leger terugdringen achter de eigen landsgrenzen. Niets meer en niets minder.

Ik kan het met mijn geweten niet langer overeenkomen te kijken naar die vreselijke beelden en tegelijkertijd geen duidelijk standpunt in te nemen. Ik heb er geen vrede meer mee dat mijn leven hier op de oude voet verdergaat, terwijl in Oekraïne kinderen, (zwangere) vrouwen en oudere mensen sterven op straat, in schuilkelders of in hun eigen huis.

Later wil ik niet, op de vraag van mijn kleinkinderen waarom wij deze slachtpartij hebben laten gebeuren, moeten antwoorden dat ik geen standpunt heb ingenomen omdat ik bang was voor mijn eigen hachje.

Bron afbeelding: Pexels via WordPress

4 reacties

  1. Bij het lezen, begrijp ik perfect je mening. De beelden zijn verschrikkelijk. Komen blijkbaar nog harder aan omdat het om een land niet zo ver hiervandaan gaat met Westerse mentaliteit .
    Maar toch sluit ik me meer aan bij wat Kathleen hier schrijft. Ingrijpen betekent een enorm risico voor de hele wereld. Willen en kunnen we dit aan?

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik begrijp heel goed je reactie en het is moedig dat je je mening hierover deelt. Het is iets wat ik de afgelopen dagen nog een paar mensen heb horen zeggen.
    Zelf zie ik het iets anders, en omdat ik denk dat het waardevol is om verschillende meningen naast elkaar te leggen, wil ik hier reageren.

    Volgens mij is dit een enorm gevaarlijke situatie, en moet Europa ontzettend goed uitkijken wat ze doen. Want dit gaat niet enkel over Oekraïne en Rusland. Zodra dit ontaardt in een nog grotere oorlog, zullen er globaal kanten gekozen worden, en het is al wel duidelijk wie dan aan wiens kant gaat staan. En dan zitten we voor we het weten middenin Wereldoorlog III. Dat is een oorlog die hoogstwaarschijnlijk nucleair gaat zijn. Dan zit het spel op de wagen en is er geen weg terug.En zelfs als het niet tot atoombommen komt, dan nog zal een Wereldoorlog alles ontwrichten, voor vele generaties. Ik denk dat eerst volle bak geprobeerd moet worden om dit op te lossen op een diplomatieke manier en met economische sancties.
    Dat begrepen moet worden wat Putin in godsnaam in Oekraïne komt zoeken, en daarmee werken. Bovendien is de situatie in Oekraïne een pak gecompliceerder dan wij hier in het westen beseffen (zoals Oekraïners over het algemeen ook niet op de hoogte zijn van wat er speelt in Vlaanderen of Catalonië bijvoorbeeld).

    Wat betreft het bombarderen van zwangere vrouwen: waar was de wereld toen dit gebeurde?:
    https://www.msf.org/they-came-kill-mothers-kabul-maternity-hospital-attack
    En Syrië wordt ook al jaren kapotgebombardeerd, onder andere door de Russen. Om nog maar te zwijgen van wat er in Yemen en Palestina gebeurt.
    Waarom zouden we oproepen tot een Europese militaire interventie in Oekraïne, als we hetzelfde laten gebeuren in andere landen?

    Ik heb geen antwoord hoor, ik vraag het mij maar af. En ik hoop dat je het oké vindt dat ik hier mijn mening neerschrijf. Het lijkt me nuttig hierover te kunnen praten.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.