Dit nooit meer

Sculpture: Jean-Marie Fondacaro – foto Harme van Kamp (2017) Gisteren weer teruggevlogen van Nice naar Amsterdam. Mooi natuurlijk dat zoiets in minder dan twee uur gepiept is. De tijd die je eerder op de luchthaven doorbrengt niet meegerekend, want dan wordt het aanzienlijk meer. Maar al met al is er met de trein, bus of auto niet tegenaan te rijden. Ook niet qua kosten, want wanneer je maar ruim van tevoren boekt, vlieg je voor een appel en een ei. En toch….? Ik houd niet van vliegen. Zeker niet op de continentale vluchten. Te veel mensen in een te kleine … Lees verder Dit nooit meer

Marc Chagall

Het voelt bijzonder om weer aan de Côte d’Azur te zijn. De lucht die ik hier in Saint Paul de Vence inadem ruikt zo anders dan de lucht in Amsterdam. Vol van kruidige geuren. Vijg, eucalyptus en lavendel geuren nog sterk, zelfs, of misschien juist, in dit jaargetijde. Ook het licht is hier anders dan in Nederland. Het is mooi zacht nu. Niet het niets onthullende, scherpe licht van de Zuid Franse zomers, maar meer gefilterd zodat de ondraaglijke lichtheid ervan heeft plaatsgemaakt voor een aangename zachtheid. De schemering valt vroeg in en duurt lang in de nauwe straatjes. Geluiden … Lees verder Marc Chagall

Mare

Bloggen vanaf Schiphol, ik heb het nog niet eerder gedaan. Maar voor alles is een eerste keer zo zie je maar. Ik wacht op mijn vlucht naar Nice waar mijn zoon met zijn gezin in de buurt woont.. Nieuwe kleindochter bezoeken. Ik ga haar voor de eerste keer aanschouwen. Ben natuurlijk reuze benieuwd. Bijzonder weer zo’n nieuw mensje op de wereld. God zij dank is ze erg welkom. Dat zeg ik omdat ik gisteren een documentaire op tv zag over een meisje dat eigenlijk niet welkom was op deze wereld. Al heel jong uit huis geplaatst en van instelling naar … Lees verder Mare

De mooiste glimlach

Ik kwam haar opnieuw tegen toen ik door mijn oude foto’s scrolde. En direct herinnerde ik me weer die prachtige glimlach. Ik reisde van Mandu naar Maheshwar, een afstand van ruim 30 kilometer, maar over zo’n slechte weg dat de bus er bijna drie uur voor nodig had. Halverwege stopte de bus bij een kleine nederzetting, waarvan ik de naam niet eens weet. Ik stapte de bus uit, strekte mijn benen en kocht chai. Zoals altijd en overal in India werd ik omringd door lachende en vragenstellende kinderen. “where are you from,” “what’s your name sir?” “You have pen for … Lees verder De mooiste glimlach