Pas stelde iemand mij via een mail de vraag hoe oud ik me eigenlijk voel?

In eerste instantie wilde ik reageren met te zeggen dat ik me 70 jaar voel, maar toen ik er even over nadacht begreep ik dat dat geenbevredigend antwoord zou zijn en ik besloot eerst maar eens een tijdje over een antwoord na te denken alvorens te reageren.

Ik kreeg ook een vraag over de ondertitel van mijn blog, welke luidt: Marginale blogs van een 70-jarige. De vraag was wat hier precies wordt bedoeld met “marginaal”.

Marginaal staat hier in de betekenis van: “onbelangrijk” of “klein” maar ook in de betekenis van “zich op de grens bevindend” en dan bedoel ik op de grens van de ouderdom.

Nu hoor ik sommigen bijna denken: hoezo op de grens van de ouderdom, 70 jaar is toch gewoon oud?

Tja, misschien is dat wel zo, zeker als ik het bekijk vanuit het perspectief van mijn 8 jarige kleindochter, maar wanneer is iemand nu een oudere, of een babyboomer, onrendabele, senior, omroep Maxer, een bejaarde, zoals de leeftijdsgroep waarin ik verkeer ook nog wel eens wordt aangeduid? Wanneer is iemand objectief gezien oud?

Ik ken  mensen van tussen de 65- en 70 jaar die zichzelf heel oud vinden en zich ook zo gedragen, en ik ken er van eind 80 die daar totaal het tegenovergestelde van denken. Volgens mij is het dus een subjectief begrip, welke uitdrukking je er ook voor gebruikt. Wellicht komt de kreet: “Je bent zo oud als je je voelt” het dichtst in de buurt.

Als het antwoord hierop ja is, is er direct weer die vraag hoe oud ìk me dan wel voel?

Nou, dat verschilt nog wel eens. De ene dag voel ik me fysiek jonger en sterker dan de andere dag en ook rationeel kan mijn leeftijdsgevoel soms schommelen, maar om er een concrete leeftijd op te plakken..?

Het antwoord op de vraag hoe oud ik me voel moet ik dus schuldig blijven. Lijkt me ook niet echt relevant. Een marginaal probleem zal ik maar zeggen.