Dit nooit meer

Sculpture: Jean-Marie Fondacaro – foto Harme van Kamp (2017)

Gisteren weer teruggevlogen van Nice naar Amsterdam.
Mooi natuurlijk dat zoiets in minder dan twee uur gepiept is.
De tijd die je eerder op de luchthaven doorbrengt niet meegerekend, want dan wordt het aanzienlijk meer.

Maar al met al is er met de trein, bus of auto niet tegenaan te rijden.
Ook niet qua kosten, want wanneer je maar ruim van tevoren boekt, vlieg je voor een appel en een ei.

En toch….?

Ik houd niet van vliegen.
Zeker niet op de continentale vluchten.
Te veel mensen in een te kleine ruimte.
Claustrofobisch ben ik niet voor zover ik weet.
Maar al die mensen links en recht van een smalle gang, ik weet het niet.

Het dieptepunt voor mij is wanneer de crew de veiligheidsinstructies met de passagiers doorneemt.
Veiligheidsgordel, zuurstofmasker, zwemvest, nooduitgangen, alles is of komt op het juiste moment binnen handbereik
Maar heeft u die reddingsmiddelen al eens goed bekeken?
Speelgoed is het.

Een gordel vergelijkbaar met de eenpuntsgordel we 30 jaar gelden in de auto hadden, zuurstofmasker als een muilkorf voor een te dikke teckel en een zwemvest dat nog het meest wegheeft van zo’n geel veiligheidsvest. En dan ook nog met een lullig tuitje om “lucht bij te blazen”.
Gelukkig zit er wel een lampje op het zwemvest dat aangaat bij contact met water.

En dan die turbulentie.
Alsof je in de botsauto’s op de kermis zit.
Alles om je heen schud en piept dat het een lieve lust is.
Het plastic flesje wijn op het wankele tafeltje voor je, schuift van links naar rechts.
De stewards en stewardessen blijven een onpeilbare glimlach op hun gezicht houden, zich onderwijl vasthoudend aan de trolley met de lekkernijen of de rail onder de bagagevakken.
En ik zit daar maar, ingegespt tussen al die andere passagiers en probeer zo cool mogelijk te blijven.
Net als trouwens bijna alle andere passagiers die ook net doen alsof turbulentie iets leuks en heel normaal is.

Op zulke momenten denk ik; Dit nooit meer.

En toch…?

Ik doe het steeds weer.
Want je wilt je kinderen kunnen vasthouden en de kleinkinderen zien opgroeien en dat niet alleen via Skype.
Je wilt op vakantie en genieten van het klimaat en de zee op zonnige eilanden.
Musea bezoeken in de hoofdsteden van Europa.
Net als iedereen een wereldburger zijn.
Dus zal ik voorlopig nog wel blijven vliegen.

En als dan de turbulentie de wijn uit mijn bekertje laat gutsen zal ik denken: Dit nooit meer.

Een gedachte over “Dit nooit meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s